Volledig scherm
PREMIUM
© BD

De eigen verantwoordelijkheid stort in elkaar

ColumnTijdens de eerste coronagolf dachten optimisten dat eindelijk, eindelijk, de ideale mens was opgestaan. Verstandig, terughoudend, attent naar eenieder, respectvol en ga zomaar door. De maatregelen waren minder streng dan in landen waar de ideale mens nog even op zich liet wachten, in feite konden wij onszelf redden zonder overheid en premier Rutte was beretrots op ons, ‘u hebt het zelf gedaan!’ 

  1. Negen dode wielrenners in vijf jaar, ontelbaar veel gewonden. Al voor ze vallen, zitten renners in de val
    PREMIUM

    Negen dode wielren­ners in vijf jaar, ontelbaar veel gewonden. Al voor ze vallen, zitten renners in de val

    Hoe hoog mag de prijs van vermaak zijn? Niet die in euro’s, ik bedoel de prijs in gebroken botten, gebroken levens. Levens die abrupt ophielden na wat dan in onze kolommen heet ‘een smak op het asfalt’. Wie het nieuws de afgelopen week een beetje heeft gevolgd, weet dat het hier gaat over wielrennen. Het is mijn favoriete sport en ik heb die heerlijke Tour de France enorm gemist. Maar toen woensdag de Nederlandse sprinter Fabio ­Jakobsen de hekken in werd gereden en langs de dood scheerde, kreeg ik het gevoel dat er echt iets moet gebeuren.