Volledig scherm
PREMIUM
© BD

De grove schending van ‘M’n Brabantse Land’

ColumnZorgeloos neuriënd ‘Het leven is goed in m’n Brabantse land’ zit ik op een vroege morgen boven onze krant. En lees: ‘Een groep van veertig jongeren heeft in Moergestel agenten aangevallen. Daarbij gooiden minderjarigen met dranghekken en werd volgens de politie ‘extreem geweld’ gebruikt’.


De tekstdichter gaat onverdroten verder: ‘Dat land doet mijn hart sneller slaan’.
Ik lees over twaalf Brabantse meiden tussen de 14 en 17 jaar die in Waalwijk kotsend uit een Arrivabus zijn gesleept. ‘Alle twaalf waren dronken. Sommigen lagen zelfs languit op de grond.’
Niets vermoedend vervolgt het lied: ‘Dit land waar ons moeder ons groot heeft gebracht, m’n vriendelijke, g’moedelijke land’.
Ik lees over de agressieve boerenactiegroep Farmers Defence Force die zich op Facebook openlijk afvraagt of de Brabantse CDA-statenleden persoonlijk moeten worden ‘aangepakt’.
En nu á-ll-e-máál: ‘Dat land waar het leven nog echt wordt geleefd, m’n eerlijke, heerlijke, machtige, prachtige, gastvrije Brabantse land’.