Volledig scherm
© Marc Bolsius

Hossen

Dikke kans dat u een paar heerlijke gekke dagen tegemoet gaat in onze knotsgekke provincie. En anders: veel plezier op de piste. Of: sterkte.

Carnaval is een journalistieke nachtmerrie. Je kunt er niet omheen en je wilt er niet omheen want de gekheid houdt de halve wereld in zijn greep. Maar probeer maar eens een interessant verhaal te wringen uit iets dat van gekkigheid en onzin aan elkaar hangt en elk jaar terugkomt. Na wat balletjes opgooien kwamen we dit jaar op een verhaal over ongewenst en onbegrens gedrag, waarmee we in elk geval een relevant, want aan #metoo gelieerd thema hadden. Maar dat is dan één verhaal, en het feest moet nog beginnen.

Voor veel mensen is carnaval gewoon het feest van plezier en het verstand op nul en je kunt je dan ook met recht en reden afvragen of je er eigenlijk wel over moet schrijven.

Het aardige van dit soort vragen is dat ze je terugvoeren naar de oerfunctie van de krant en site. Op het punt van informeren scoort carnaval laag, dat mag duidelijk zijn. Is carnavalskopij vermakelijk? De goed geschreven stukken wel, en de foto's en video's die we maken hoop ik ook. Maar dat we schrijven over hossen, optochten en tonpraters istoch  vooral omdat we een spiegel willen van de wereld om ons heen. Gewoon laten zien wat er gebeurt op de straten en pleinen en in de zweterige zaaltjes.

Ik ga eerlijk zijn: we gaan geen potten breken met onze carnavalskranten, zeker omdat een groot deel van het openbare leven toch stil komt te liggen. De hoop is gevestigd op nieuws uit de landsgebieden waar de bisschop altijd wat minder te zeggen had. En op het buitenland. En... op een andere plek waar ongetwijfeld gehost gaat worden.

Want ongeveer tegelijk met carnaval gaan in Pyeongchang de winterspelen van start. Ongetwijfeld wordt er in het Holland Heineken House een oranje carnavalsfeest gevierd als er weer een Nederlandse medaillewinnaar gehuldigd wordt. Zo schraal als carnaval is voor journalisten, zo rijk zijn de spelen.

We hebben er, samen met onze zusterkranten, een fantastisch team naartoe gestuurd. Met verrassende namen als medaillewinnaar Gianni Romme, die zijn analyses loslaat op het schaatsen, wielerjournalist Thijs Zonneveld, en rugbyster Tessa Veldhuis. Een gelukje: in Zuid-Korea is het acht uur later, en dat biedt ons alle tijd om de deadlines te halen.

Alles bij elkaar verheug ik me dit jaar wel op de carnavalskranten. Vooral op het sportnieuws. Maar nieuwsgierig naar de leut in onze regio ben ik toch ook wel. Gewoon om te zien wat er gebeurt.

  1. Halbe huilde om zichzelf, maar wie huilde om Ruud? Over politici die soms op mensen lijken.

    Halbe huilde om zichzelf, maar wie huilde om Ruud? Over politici die soms op mensen lijken.

    Het beste dat ik afgelopen tijd in de politiek heb gezien, is de traan van Halbe Zijlstra. Heel even spleet zijn politieke pantser open en veranderde de liberale hardliner in een man van vlees en bloed. Nog wat wonderlijker: hetzelfde overkwam Mark Rutte, de 1500-meterrijder van de politiek. Altijd perfect, altijd beheerst. De emotie voelde als een vleugje eerlijkheid in de gekunstelde wereld van de politiek.
  2. Anti-tabakslobby vergeet humane factor

    An­ti-ta­baks­lob­by vergeet humane factor

    GASTOPINIE - Al jaren heb ik een Google Alert aanstaan op het woord 'rookverbod'. De laatste jaren leverde dat gemiddeld zo'n vijf alerts per maand op. De laatste paar maanden zijn dat er weer door de bank genomen meer dan twee per dag. De anti-rokenhetze is dus weer sterk opgelaaid: geen enkel zichzelf respecterend lid van de medische gemeenschap, individu of organisatie, telt blijkbaar meer mee als hij niet krachtig stelling neemt tegen de tabaksindustrie. Organisaties staan nu in de rij om zich aan te sluiten bij een strafrechtelijk proces tegen de tabaksindustrie en ziekenhuizen verdringen zich om een rookvrij ziekenhuisterrein af te kondigen.