.
Volledig scherm
PREMIUM
. © .

In Berlicum werd duidelijk wat er in het leven écht toe doet

Op de foto op de voorpagina herkende ik de straat waar ik in mijn leven honderden keren doorheen fietste. De straat waar ik huppelde op weg naar school. Of naar oma. Later zwaaide ik er ook naar mijn andere oma, als ze met ons opa voor hun huisje in het zonnetje zat.

Als ze nog geleefd hadden, zouden ze met al die honderden dorpsgenoten zeker in die straat hebben staan wachten op de kisten, keurig op anderhalve meter van elkaar. De kisten van Henk en zijn Mien, die vrijdag door Berlicum werden gefietst omdat corona een ander afscheid onmogelijk maakte. Een achterkleinkind op een stepje er achteraan. De brandweer was erbij, uit respect voor hun oude commandant. Twee tamboers van het gilde sloegen de Dodenmars. En voor de winkel waar Henk jarenlang fietsen maakte, bracht een vendelier een laatste groet.

  1. ‘Een wortelkanaalbehandeling die voelt als een schoolreisje’
    PREMIUM

    ‘Een wortelka­naal­be­han­de­ling die voelt als een schoolreis­je’

    TILBURG - Ik had er al zo mijn bedenkingen bij. Bij die folie. Dat cumberbandje om die eikenbomen. Moest dát ons redden van de rupsen? En beschermen tegen de jaarlijkse jeuk? Kennelijk. Vonden de goedbedoelende leken die het plakplastic aanbrachten op de eiken. Elke avondwandeling waren er merkbaar meer gemerkt. En wat blijkt nu? Zo’n hoesje helpt wel, maar vooral van de regen in de drup. De negatieve effecten zijn kwalijker dan de kwaal.