Volledig scherm
PREMIUM
. © BD

Laat die minderjarige boefjes maar eens nadenken in zo'n kille cel

Een cel op het politiebureau in Den Bosch. We zien een metalen toilet en een betonnen bedbank. Een dun matrasje met een kussen erop. Verder niks. Een ongezellig en kil hok is het, hufterproof, zoals een politiecel ook hoort te zijn. Vind ik dan.

Niet alleen volwassenen, ook kinderen die bijvoorbeeld een blikje cola in de Jumbo of een lipglossje bij de Etos hebben gejat komen in zo’n kil hok na een arrestatie. Ik zie het zo voor me dat zo’n 16-jarig ettertje op dat bed, handen onder zijn hoofd, naar het lelijke plafond ligt te staren en zijn gedrag overdenkt: wat een sukkel is-ie geweest, en dat allemaal voor een blikje cola van nog geen euro. Ik hoop ook dat hij zich stierlijk verveelt in dat hok. Dat hij na een paar uur denkt: dit nóóit meer.

  1. We zijn zo bang dat we zelfs niet meer voor een keurige mening durven uitkomen
    PREMIUM

    We zijn zo bang dat we zelfs niet meer voor een keurige mening durven uitkomen

    Het is onmiskenbaar en ­verontrustend: er is een angst onze samenleving binnengeslopen. Een angst om te zeggen wat je vindt, om je zaak te bepleiten, om je kop boven het maaiveld uit te steken. Een angst die er pakweg tien, vijftien jaar geleden nog niet was. Die ertoe leidt dat we op de redactie wekelijks mailtjes binnenkrijgen met het verzoek een naam weg te halen bij een artikel op onze site. Waarom we de inzender doorgaans teleurstellen, zal ik zometeen vertellen.