Volledig scherm
© Johan Van Der Heijden

Laat iedereen in vaargeul van het onderwijs zijn eigen koers varen

Beste juffrouw, leraar, mentor, afdelingsleider en studiecoach, jullie met je goede beloelingen.

Ik ben een trotste moeder van drie prachtige kinderen van 16, 14 en 12 jaar. Blije, zelfverzekerde kinderen met een dikgedrukte stempel: ADHD en dyslexie.

Ik leg de telefoon neer, moegestreden, en verdrietig na weer een gesprek met een docent die zijn zorg met mij wil delen. Waarom zie ik het zo helder voor me, en krijg ik het niet aan hem uitgelegd. De vaargeul van het onderwijs. We hebben onze drie bootjes te water gelaten tussen de rest. Honderden bootjes zijn van start gegaan. Luidruchtige motorbootjes, zacht varende fluisterbootjes, kano's met wapperende peddels. De ene vaart voorop, de ander komt er rustig achteraan. En daartussen, met gevaar voor eigen leven, een prachtig zeilbootje. Hij gaat niet met de stroming mee, maar gaat met gevaar voor eigen leven, van links naar rechts en volgt de wind. Soms lijkt het bijna mis te gaan maar de schippers lossen het samen op. Soms met een sorry, soms maakt de speedboot expres een hoge golf, als je goed kijkt wordt er zelfs een bootje gesleept... ook die komt er dus wel.

Motortje

Aan de kant staan een paar mensen te observeren. We moeten een bredere vaargeul graven, zodat er meer ruimte komt voor iedereen. Nee zegt de ander, er moet een slootje langs, dat is veel veiliger. We moeten de regels strenger maken, roept iemand. Dan zegt een ander: als alle bootjes nu uitgerust zouden worden met dezelfde aandrijving, dan is het opgelost.

Iedereen is enthousiast, en wie dat niet zijn, worden overgehaald om toch te kijken of het haalbaar is. De zeilbootjes moeten hun zeilen neerleggen en krijgen een motortje, de kano's wordt gevraagd hun peddels in te leveren en stil te zitten met hun fluistermotor. De speedboten worden geremd, de sfeer op 't water is veranderd. De verveling slaat toe bij sommige schippers, er wordt gekletst, geplaagd, geslapen, gelachen en geklaagd. Maar aan de kade staan een paar tevreden mensen. Zo kunnen zij het overzien.

Aan het einde van de vaargeul staan wij te wachten en te zwaaien. We moedigen onze zeilbootjes aan om hun motor te gebruiken terwijl we zien dat ze met hun zeilen veel gelukkiger waren, naast ons roept een moeder: kom op, je kunt het wel zonder peddels. Ze zegt me dat ze thuis peddels heeft liggen maar durft ze niet meer mee te geven want ja, er wordt van ons, als ouders verwacht dat we samenwerken met de school. Zij staan immers elke dag aan de kade.

Als jullie liever de aandrijving van onze bootjes veranderen dan onze bootjes hun eigen koers te laten varen, prima. Ik voel dat het niet op prijs wordt gesteld als ik naast jullie kom staan, ik voel dat mijn bootjes het nodig hebben dat ik aan het eind sta te zwaaien, ik waardeer het dat je me belt om te zeggen dat je 't moedig van me vindt dat ik blijf zwaaien. Maar waarom bellen jullie om mij te melden dat er onweer op komst is. Dat had ik namelijk al lang gezien. Als iedereen z'n eigen koers had mogen varen, waren velen al binnen geweest, anderen veilig aan de kant wachtend op betere tijden en had je alleen een enkele waaghals hoeven redden.

Ik weet dat mijn kinderen de waaghalzen zijn, en ik ben er trots op. Ik weet dat ze zonder kustwacht voor problemen kunnen zorgen. Maar het is niet eerlijk om te zeggen dat alleen mijn zeilbootjes gevaar lopen in de storm. Alleen omdat zij soms hun zeilen hijsen.

Liek Lenaerts woont in Goirle.