Volledig scherm
PREMIUM
. © .

Levensverhalen zijn overal, vraag maar aan Lex

‘Maar meteen met de deur in huis’, appte mijn nichtje. Ik zat midden in de ochtendspits van schooltassen vullen, een pup die nog niet helemaal zindelijk is en ondertussen moest ik zorgen dat ik zélf nog enigszins fatsoenlijk ter redactie zou verschijnen. Maar, vroeg mijn nicht dus, of ik tijd had om even naar een tekstje van haar vriend te kijken. Over de stichting die hij heeft opgericht.

Eén keer schudde ik hem de hand, toen we proosten op een gloednieuw jaar. ‘Hoi, ik ben Linda’, zei ik, hij heette Lex. Daar bleef het bij want meteen voelde ik een hand op mijn schouder van een neef en even later was Lex buiten en ik binnen.