Volledig scherm
. © BD

Verstandskies eruit: hij wil echt niet, hè?

Het moest. Preventief. Zeker een decenniumlang had ik het weten uit te stellen. Kwestie van af en toe van tandarts wisselen. 

Want waarom mijn portemonnee omschudden om iets te laten verwijderen waar ik én geen last van had en allemaal horrorverhalen over hoorde? Het zou erger zijn dan bevallen en als ze eruit waren gebeuld zou een dieet van yoghurt met bloedsmaak wachten.

Toch lag ik woensdag in de behandelstoel om twee verstandskiezen te laten trekken. Preventief, ook mijn nieuwste tandarts had het tig keer gezegd en eindelijk was ik dan toch gezwicht.

‘Soms duurt het vijf seconden, soms een halfuur’, zei ze opgewekt. Ik keek op de klok. Verdoving erin, mond open. Kraken, duwen, trekken, kraken, rammen, duwen, zuigen. ‘Je hebt hele sterke wortels’, zei de tandarts. 'Verdorie.’ Dus verder met kraken, duwen, trekken, kraken, rammen, duwen, zuigen. Ze had ‘m bijna, hoor! 

De klok tikte verder. Kraken, duwen, trekken, kraken, rammen, duwen, zuigen. Het ging ‘m niet worden. ‘Shit’, klonk het boven mijn hoofd. ‘Tss, hij wil écht niet, hè.’ Niet alleen sterke wortels, maar ook sterk tandvlees, aan het bot vast. Ik voelde het niet, maar ik hoorde het allemaal zeggen.

Net als dat kraken, duwen, trekken, kraken, rammen, duwen, zuigen. En zuchten, steeds meer zuchten. ‘We halen er even een collega bij, sorry mevrouw’.

‘Grrrr’, zei díe tandarts na kraken, duwen, trekken, kraken, rammen, duwen, zuigen. De assistente ging in de wachtkamer vertellen dat het langer ging duren. ‘Gaat het nog wel?’, vroeg ze. Ik mompelde van ja. 

Want bevallen is honderd keer erger. En eenmaal thuis smaakte de yoghurt met twee kiezen minder gewoon naar yoghurt. Zónder bloedsmaak.

Maar de volgende keer wil ik mijn oren verdoofd.
Gewoon, preventief.