Hoogleraar transitiekunde Jan Rotmans.
Volledig scherm
PREMIUM
Hoogleraar transitiekunde Jan Rotmans. © Jan de Groen

We zijn hard op weg naar een nieuw tijdperk

opinieHoeveel verdraagt en accepteert de samenleving nog? Wie door de museumgangen loopt van het politieke theater, ziet een maatschappij ontwrichtende machinerie. De geschiedenis leert dat dit soort tijden vaak de transitie markeren naar een andere tijd(perk). 

  1. Vervulde je de dienstplicht, werd je daar bijna verwijtend op aangekeken
    Lezersbrieven

    Vervulde je de dienst­plicht, werd je daar bijna verwijtend op aangekeken

    De heer Ton Welter beschrijft treffend de lamlendige houding die veel Nederlanders (en daardoor ook ambtenarij en politiek) jarenlang hadden ten aanzien van onze defensie [BD 24 januari; ‘Bureaucratie verlamt onze krijgsmacht’]. Als je in de jaren 70 nog netjes de militaire dienstplicht vervulde, werd je daar bijna verwijtend op aangekeken. Demonstreren op het Malieveld was ‘in’. Decennialang verdomde Nederland te voldoen aan de 2-procentnorm van de Navo. Wij konden van het daarmee bespaarde geld (en door roekeloos Groningen leeg te pompen) onze verzorgingsstaat steeds verder optuigen. Achter de brede rug van de VS weggedoken, konden wij onszelf wijsmaken dat de wereld een paradijs zou worden als men maar goed naar ons luisterde. Ook onze dik betalende beschermheer kreeg regelmatig onder uit de zak. Het artikel van de heer Welter verdient zeer serieus genomen te worden. Hopelijk is het nog niet te laat!
  1. Van Gogh en zijn dna
    Lezersbrieven

    Van Gogh en zijn dna

    Twee ontwikkelingen hebben genealogie de afgelopen jaren naar een hoger niveau getild. Enerzijds heeft de digitalisering van historische bronnen meer onderzoek mogelijk gemaakt. Anderzijds heeft de dna-test zich ontwikkeld tot een nieuwe onderzoeksmethode met een zeer krachtig effect. Soms positief, soms negatief. Een van de mogelijkheden van dna-onderzoek is het aantonen of een man de biologische vader van een kind is. Met behulp van Y-dna kan zelfs bewijs gevonden worden dat mannen over vele generaties verwant aan elkaar zijn. Dat voor het Van Gogh-vraagstuk gekozen is voor het testen van Y-dna is dan ook zeer begrijpelijk. Indien dit onderzoek goed wordt uitgevoerd, kan aangetoond worden of Cornelis de Groot inderdaad een zoon van Vincent van Gogh was. De crux zit uiteraard in het woord ‘goed’. Uit het artikel Maakte Van Gogh zijn Gerwense model Sien de Groot zwanger? [BD 24 december] maak ik op dat het Y-dna van twee nakomelingen van Cornelis de Groot vergeleken is met dat van de zoon van wijlen Theo van Gogh. Als het een match was geweest, dan was de kans dat Cornelis de zoon van Vincent was, zeer groot geweest. Echter, nu de testen geen match opgeleverd hebben kan niet het tegenovergestelde beweerd worden. Het betekent niet dat Cornelis níet de zoon van Vincent was. Het betekent dat de testers via de strikt mannelijke lijn niet verwant zijn. Niet meer en niet minder.