.
Volledig scherm
PREMIUM
. © Koen Verheijden

Winkelen tijdens de lockdown: alsof ik stiekem op mijn drugsdealer stond te wachten

COLUMNDe timing van Forum voor Democratie om de opsplitsing in onze provincie aan te kondigen was goed uitgekiend, ik moet het ze nageven. Alsof het de meeste mensen ook maar íets kon schelen nu de allereerste sneeuwvlokken van het jaar naar beneden dwarrelden.

  1. Moeders voor moeders, maar dan met krioelende maden
    PREMIUM
    Column

    Moeders voor moeders, maar dan met krioelende maden

    Er zitten maar heel weinig voordelen aan thuis werken. Echt maar heel weinig. Een van de voordelen is dat ik inmiddels een goede verstandhouding heb met de moedermerel die een huishouden runt in de conifeer vlak voor ons huis en er met de dag verfomfaaider uitziet. Een paar keer per dag doe ik de groene container voor haar open, waarna er dikke kluwens malse maden uit komen klodderen, die zij vervolgens in haar snaveltje propt. Na een tijdje doe ik de deksel weer dicht, zodat er een nieuwe lading vliegenlarven uit de rottende hitte omhoog kan kruipen. Dat ritueel hanteren we nu al een paar dagen; moeders helpen moeders.
  2. Chinese overheid heeft
greep op mensen niet
op een kudde olifanten
    PREMIUM
    Column

    Chinese overheid heeft greep op mensen niet op een kudde olifanten

    Een kudde van vijftien olifanten trekt nu al een jaar door China. Dat levert vervreemdende beelden op: de kudde bekijkt een tankstation, snuffelt wat, lijkt te aarzelen tussen diesel of super en kuiert onverstoorbaar verder. Het boeiende van deze optocht is vooral dat het de Chinese overheid lukt de eigen bevolking minutieus in de gaten te houden, terwijl zij totaal geen vat krijgt op die olifanten. Een Chinees die door een rood voetgangerslicht loopt, wordt via gezichtsherkenning onmiddellijk geregistreerd en beboet met strafpunten. Maar de olifanten worden door al die camera’s eindeloos bekeken en trekken zich nergens iets van aan.
  1. ’s-Hertogenbosch is als naam gewoon grote 
aanstellerij
    PREMIUM
    Column

    ’s-Hertogen­bosch is als naam gewoon grote aanstel­le­rij

    Om in deze tijd directeur van een GGD te willen worden, dien je te beschikken over zowel onverschrokkenheid als ook over een zekere neiging tot zelfkwelling. Thérèse Claassen is nu de directeur van de GGD Hart voor Brabant. Een maand na haar dappere benoeming werd ze bevraagd door onze krant over alle hectiek van de coronacrisis. Na het lezen van dat stuk was ik werkelijk bekaf van de overstelpende karrenvracht aan problemen. Maar er was een detail waar ik eigenlijk wel vrolijk van werd: in het callcenter had iemand gezeten ‘die met alle goede wil van de wereld niet wist dat Den Bosch hetzelfde is als ’s-Hertogenbosch. Dat zijn lastige dingen’.
  2. Organon weer terug op dé wand, maar waar is de kokette G gebleven?
    PREMIUM
    Column

    Organon weer terug op dé wand, maar waar is de kokette G gebleven?

    Waarom is iedereen er zo hysterisch blij over dat de letters van Organon weer op de grote blauwe wand staan? De wand is niet meer blauw, en dé letters zijn het niet, want ik herinner me het typische lettertype, vooral de bizarre “G” nog levendig: zwierig, met een koket kuifje. Een stuk origineler dan de saaie letters die Organon nu zijn, zelfs een hoofdletter kon er niet af. En die rare roze streepjes en bolletjes die erbij horen? Zijn dat pilletjes? Wij vrouwen, de beoogde doelgroep, willen roze pilletjes?