Volledig scherm
© KRO-NCRV

Kleine dorpen zijn groot in verhalen, zeker als het om Boer zoekt Vrouw gaat

COLUMNBOEKEL - Er zijn appjes. Die rouleren in het dorp. In die berichten is Michelle te zien: als ze verontwaardigd is, als ze boos is, als ze ontsteld is, als ze verdrietig is, of vertwijfeld. En bij elk van die emoties trekt Michelle hetzelfde gezicht. En toen Steffi haar mooie krullenkop op tv liet zien ontplofte menig appgroepje in de buurt. Want die en die had weleens een wilde nacht met haar gehad, dus hoezo kon zij geen liefde vinden? 

Foto's waren er trouwens ook, want zo gaat dat met bier en smartphones. Dat de laatste dorpsroddels nu juist zeggen dat ze lesbisch is, zegt eigenlijk al genoeg: er is helemaal niks van waar. Of misschien is er ergens iets waar; maar als je een schot hagel afvuurt is de kans natuurlijk groot dat je iets raakt. 

Kleine dorpen zijn groot in verhalen. Dat is logisch, men kent elkaar, soms een beetje te goed. Het is een manier om de heersende mores weer even duidelijk te maken. Gij zult niet met uw hoofd op tv, zeggen de roddels. Liefde moet u aan komen waaien, gij mag er niet naar zoeken. Maar de roddels zeggen ook: kijk naar mij, want ík weet iets, ík ben ook heus wel interessant. En wat roddels vooral zeggen, of eigenlijk schreeuwen, is: ík wil óók twee leuke mannen die dingen naar mijn hand, ik wil óók in het middelpunt van de belangstelling staan. Of misschien: ik wil óók een reinigende steenhealing van Michelle, of het hekje van Steffi beitsen. 

De échte roddels waar iedereen op zit te wachten hoor je dan weer niet. Steffi wordt niet gezien met Harrold of Roel, 's avonds laat op straat, terwijl ze hun handen niet van elkaar af kunnen houden. Michelle is nog niet betrapt in de drogist terwijl ze een monsterverpakkingen voorbehoedsmiddelen inslaat, terwijl Maarten of juist Ruud buiten in de auto zit te wachten. Want dat zouden natuurlijk wél leuke nieuwtjes zijn.