Volledig scherm
© Thinkstock

Osse chauffeuse betrokken bij geplande overval op ‘haar’ geldwagen

DEN BOSCH/OSS - Een Osse chauffeuse van een geldwagen is volgens het OM zelf betrokken bij een geplande overval op ‘haar’ wagen. Zelf zegt ze van niks te weten, maar twee medeverdachten zeggen dat zij het hele plan verzon.

Op 21 december vorig jaar, precies de dag dat een Belg tien jaar cel kreeg voor een overval vol geweld op Brinks in Best, pakte de politie twee Ossenaren op die hetzelfde van plan waren. Een arrestatieteam sloeg om zes uur in de ochtend toe in Berghem. De mannen hadden spullen waarmee ze, volgens het OM, een bomvest in elkaar zouden zetten. Dat zou de chauffeuse van SecurCash (de opvolger van Brinks) dan omkrijgen. Aldus gegijzeld zou het een koud kunstje zijn om een flinke buit mee te krijgen. Het was niet toevallig een paar dagen voor kerst, de geldwagens reden af en aan.

Geen argwaan

De twee mannen, Gerrit van der D. (34) en Hiluk N. (29), speelden in het begin stommetje. Na een paar maanden in de cel kwamen ze echter opeens met een verhaal. De chauffeuse was  volgens hen bij het plan betrokken. Sterker nog, zij had het helemaal verzonnen. Als chauffeuse wist ze van de hoed en de rand. Het bomvest was nodig om geen argwaan te wekken bij haar bijrijder. De vrouw werd daarop ook opgepakt, maar komt met een ander verhaal. Ze zat weliswaar in het complot, maar dat was onder dreiging.

Vrij uit voorarrest

De vrouw is inmiddels vrij uit voorarrest. Advocaat Bart Frencken vroeg hetzelfde voor de twee mannen. De jongste wordt binnen enkele weken vader, de andere maakt kans op een baan. Dat kon de rechtbank niet overtuigen; de twee blijven binnen. Hun rechtszaak dient 9 juli.

  1. ‘Als een roze sprinkhaan tussen een hele kudde groene’
    Column

    ‘Als een roze sprinkhaan tussen een hele kudde groene’

    OSS - Hoewel mijn eigen eenmalige deelname aan de Kako, lang, lang, geleden, geen daverend succes was, had ik het geweldig gevonden als mijn kinderen wél van het kinderkampsoort geweest waren. Twee keer fietste ik een week lang met ze door het bos naar de plaatselijke variant, ze ijs, snoep, een overdosis Netflix en alles wat god nog meer verboden heeft in het vooruitzicht stellend, in ruil voor een beetje enthousiasme. Maar het werd niets. Jammer, begrijpelijk en herkenbaar: ook ik had me op kamp gevoeld als een roze sprinkhaan tussen een hele kudde groene.