Volledig scherm
PREMIUM
Vanuit deze hoek lijkt het podium gigantisch. Maar toch slaan ieder jaar meer artiesten De Lievekamp over. Tot verdriet van directeur Coen Bais (l) en technicus Henk Rus. © FOTOBUREAU RUUD ROGIER

Grote namen slaan 'kleine' Lievekamp in Oss steeds vaker over

OSS - Ooit hypermodern, inmiddels een tikkie ouderwets. Het onderkomen van De Lievekamp heeft z’n beste tijd gehad. Aan nieuwe plannen wordt hard gewerkt.

Quote

Waar hij elders moeiteloos over het toneel beweegt, komt Zorro in Oss plots plek tekort

Zijn hoed, zijn masker en zijn degen. Meer heeft Zorro normaal gesproken niet nodig om zijn kunsten te vertonen. Maar in 2011 komt de zwaardvechter er achter dat er nóg een cruciaal element is: ruimte. Waar hij elders moeiteloos over het toneel beweegt, komt Zorro in Oss plots plek tekort. En zijn entourage trouwens ook. Het musicalorkest blijkt niet in de coulissen van De Lievekamp te passen. En de boerenkar die een aantal keer het toneel op moet, staat iedereen in de weg.

Bij het Osse theater moeten ze daarom creatief zijn. Het orkest verhuist noodgedwongen naar de kleine zaal, waar de dirigent op een schermpje de verrichtingen op het podium volgt. En de boerenkar? Die wordt achter de schermen omhoog getakeld zodat de acteurs er onderdoor kunnen lopen. Het publiek zal niets in de gaten hebben gehad.

  1. 'Die trein kan er niets aan doen hè, aan dat ongeluk?'

    'Die trein kan er niets aan doen hè, aan dat ongeluk?'

    Via de krakerige babyfoon hoor ik opeens: "Opa?" Het is Koning - hij klinkt niet paniekerig of huilerig, eerder veel te wakker. Ik ga naar zijn kamertje en vraag wat er is. "Ik heb dus een uitvinding gedaan, dus met lego, en dan kan een trein op tijd stoppen, dus een rem, dus je laat allemaal drones voor die trein rijden en als er dan iets is, op de rails dus, dan kan je dat zien op een scherm..." Ik bewonder de uitvinding en weet opvoedkundig niet wat ik moet doen. Waarschijnlijk heeft hij iets opgevangen over het ongeluk in Oss, want daar spraken wij ouderen na het avondeten even over, en ofschoon hij toen lief met zijn autootjes en lego leek te spelen, waren zijn oortjes misschien nog even naar ons gewandeld toen ze merkten dat in onze toon angst en verdriet zaten. "Opa?" "Wat is er?" "Denk jij nog wel eens aan Moor nu je Koosje hebt?" "Ja... In het begin werd ik verdrietig als ik aan Moor dacht, maar tegenwoordig vind ik het prettig. Moor was mijn liefste vriend. En het is fijn om aan lieve vrienden te denken."

Oss, Uden e.o.