Volledig scherm
Vleeswaren van mozaïek. © Mozaïekfestival Oss

Op het Osse Mozaïekfestival is de kunst om op te eten

OSS - Een karbonade van kleine steentjes, een tafel vol kunstig servies en een moderne versie van De Aardappeleters. Tijdens de tweede editie van het Mozaïekfestival in Oss is de kunst om op te eten. Letterlijk, in sommige gevallen. 

Tientallen artiesten uit binnen- en buitenland maakten in totaal wel tachtig kunstwerken voor het festival. En vanwege het We Are Food-jaar staan die allemaal in het teken van voedsel. Niemand gaat daarin zo ver als Antien Zuidberg. Zij maakte een uitvergroting van een dna-streng, opgebouwd uit eetbare onderdelen.

Het festival start zaterdagmiddag bij @Paulus, de postmoderne naam die de Osse Pauluskerk tegenwoordig draagt. Vier weekenden lang zijn de kunstwerken daarna gratis te bezichtigen. Bovendien zijn er verschillende workshops en lezingen over mozaïek. 

Volledig scherm
De Patateters © Mozaïekfestival Oss

Twee jaar gelden, tijdens de eerste editie in een leegstaand winkelpand aan De Wal, verwelkomde het festival een slordige 3.000 bezoekers. De organisatie hoopt dat aantal te evenaren of als het even kan te overtreffen. Aan die eerste editie dankt de stad het grote muurmozaïek in de Houtstraat, gemaakt door tientallen Ossenaren. Ook dit jaar is er 'community art'. Tal van mensen hebben namelijk samengewerkt aan een gigantische, goedgevulde eettafel. Onderdelen daarvan moeten na het festival een plek krijgen in het gemeentehuis. 

  1. 'Die trein kan er niets aan doen hè, aan dat ongeluk?'

    'Die trein kan er niets aan doen hè, aan dat ongeluk?'

    Via de krakerige babyfoon hoor ik opeens: "Opa?" Het is Koning - hij klinkt niet paniekerig of huilerig, eerder veel te wakker. Ik ga naar zijn kamertje en vraag wat er is. "Ik heb dus een uitvinding gedaan, dus met lego, en dan kan een trein op tijd stoppen, dus een rem, dus je laat allemaal drones voor die trein rijden en als er dan iets is, op de rails dus, dan kan je dat zien op een scherm..." Ik bewonder de uitvinding en weet opvoedkundig niet wat ik moet doen. Waarschijnlijk heeft hij iets opgevangen over het ongeluk in Oss, want daar spraken wij ouderen na het avondeten even over, en ofschoon hij toen lief met zijn autootjes en lego leek te spelen, waren zijn oortjes misschien nog even naar ons gewandeld toen ze merkten dat in onze toon angst en verdriet zaten. "Opa?" "Wat is er?" "Denk jij nog wel eens aan Moor nu je Koosje hebt?" "Ja... In het begin werd ik verdrietig als ik aan Moor dacht, maar tegenwoordig vind ik het prettig. Moor was mijn liefste vriend. En het is fijn om aan lieve vrienden te denken."

Oss, Uden e.o.