Volledig scherm
Lonneke Ramaker met haar zoon Quinn. © Van Assendelft Fotografie

Quinn uit Oss is nog klein maar heeft al veel meegemaakt

OSS - Quinn Ramaker uit Oss had een moeilijke start. Pas vijf maanden oud moest hij vanwege een hartafwijking een zware operatie ondergaan. Zijn ouders vragen aandacht voor onderzoek.

Met zijn wijze donkere oogjes kijkt de kleine Quinn om zich heen. En kijkt hij je aan, dan is daar meteen een guitige lach. Het zeven maanden oude jochie werd geboren met een ernstige hartafwijking, de eerste vijf maanden lag hij in het ziekenhuis. Een slangetje in zijn neus verraadt dat hij zelfstandig niet genoeg eten binnenkrijgt. Hij lijkt er echter geen last van te hebben.

Eigenlijk is het een wonder dat hij er nog is, vertelt zijn moeder, Lonneke Ramaker uit Oss. ,,Hij heeft op het randje gelegen en soms denken we dat hij dat zelf beseft. Hij kan je soms zo intens aankijken. Hij heeft zoveel meegemaakt en toch is hij zo tevreden."

Hartekind
Deze week, van 13 tot 18 februari, is het de eerste landelijke Hartekindweek van Stichting Hartekind. De stichting zamelt geld in voor onderzoek naar hartafwijkingen bij kinderen. Onderzoek ook naar hoe het dagelijks leven van kinderen met een hartafwijking aangenamer gemaakt kan worden. Lonneke Ramaker: ,,En dat is heel hard nodig. Eén op de honderd kinderen wordt met een hartafwijking geboren. Dat beseffen veel mensen niet. Ook wij wisten niet dat het zo vaak voorkomt."

Een jaar geleden zaten Lonneke en haar man Sander vol verwachting klaar voor de 20-weken-echo. ,,We hadden er zin in. We zouden nu bijvoorbeeld horen of het een jongetje of een meisje was. Sander zei wel: 'laten we nou eerst maar eens afwachten of alles goed is'. Misschien voelde hij het. Alles leek prima, maar toen de echoscopist bij het hartje kwam werd het heel stil. We schrokken. Er was iets niet goed met het hartje. We werden doorverwezen en pas een week later zouden we in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen horen wat er aan de hand was. Die onzekerheid, vreselijk."

Zware operatie
Quinn bleek een aorta en longslagader te hebben die met elkaar waren vergroeid. Het zuurstofrijke en het zuurstofarme bloed werden niet gescheiden. En dus had hij de eerste maanden extra beademing nodig, tot hij groot en sterk genoeg was voor de zware operatie die de twee slagaders van elkaar zou scheiden. Na vijf maanden werd hij geopereerd.

,,De operatie zou tot in de middag duren. Maar het duurde veel langer en pas 's avonds laat mochten we hem zien. Toen de operatie klaar was en ze de hartlongmachine uitzetten, kreeg Quinn opeens ernstige hartritmestoornissen. Ze hebben halsoverkop de hartlongmachine weer aan moeten sluiten, via een slagader in zijn hals. Daar houdt hij een groot litteken aan over. Niet fijn, maar het herinnert ons eraan dat hij er nog is. Hij heeft het op het nippertje gered."

Hersenbloeding
Helaas was de ellende nog niet voorbij. ,,We dachten na de operatie alles gehad te hebben. Waren opgelucht. Stonden samen naast zijn bedje. 'Kijk hem eens lekker spartelen', zei Sander. Maar toen we het dekentje opzij schoven, zagen we dat hij alleen maar zijn rechter armpje en beentje bewoog. Quinn heeft tijdens of vlak na de operatie een hersenbloeding gehad en is halfzijdig verlamd geraakt. Hij heeft nu fysiotherapie."

Ze wijst naar Quinns linkerhandje. ,,Kijk, hij neemt dat handje soms al een beetje mee als hij zijn rechter handje in zijn mond stopt. Het gaat al een stuk beter. Maar wat hij eraan overhoudt; wanneer en hoe hij gaat lopen, of het met de fijne motoriek goed komt, we weten het gewoon niet. Dat moet je accepteren."

Ze zegt lachend: ,,En dat voor twee mensen die altijd alles onder controle willen hebben."

Oss, Uden e.o.