Volledig scherm
Jazz in Duketown in de kroegen: Dirty Harry Jazzband in Stadscafé de Basiliek © roy lazet

Jazz in Duketown was één groot feest: onze recensie van het jaarlijkse jazzfestijn

VIDEODEN BOSCH - Keuzes en nog eens keuzes. Jazz in Duketown bood dit jaar een ijzersterke, uitgebalanceerde line-up met kwaliteitsjazz en publiekstrekkers. Keuzestress op Jazz in Duketown. Dat maak je niet ieder jaar mee. Het publiek kwam in groten getale op de concerten af. Van de meer vernieuwende jazz tot toegankelijke popvarianten, overal was evenredig veel interesse voor.

Mensen bleven plakken bij het vernieuwde Markt-podium, pal naast het Jeroen Bosch-beeld. Een uitstekende zet om dit podium weer festivalwaardig te maken. De Markt is een intiemere locatie dan de Parade, de muziek komt letterlijk naar je toe. Musici pikken dit ook op. Bovendien ontstond er een mooie wandelroute tussen de Markt, het Kerkplein-podium en de Parade.

Bossche Markt
Helemaal stil krijg je een volle Bossche Markt nooit, maar stoeltjes boden liefhebbers een luisterrust die er nooit was. Zodra de muziek wat pittiger en dansanter werd maakte de organisatie de vloer vrij, zoals bij het bruisende wereldmuziekfeestje dat de dertienkoppige Cubaanse topformatie Cubanismo zondagavond ontketende.

Het druk bezochte Markt-podium bewees dat Jazz in Duketown de breedte in de programmering kan blijven opzoeken. Van de hypergestileerde filmische jazz van de Nederlandse toppers Bruut! tot de zwoel intonerende jazzvocaliste China Moses. Gisteren was het Amerikaanse Joshua Redman Trio de lang verwacht slotact op de Markt.

Jazz-avonturiers
Zijn intense tenorsaxofoonspel raakte je in iedere vezel. Veel eigen werk maar ook enkele dwarse covers van bijvoorbeeld 'Mack the Knife'. Jazzavonturiers kwamen sowieso volop aan hun trekken, zeker in de Willem Twee concertzaal. Het Engelse kwartet Dinosaur demonstreerde hoe de jazz van de toekomst klinkt. Springerige doorgecomponeerde jazzcomposities met invloeden uit de minimal music en experimentele pop.

Voorlopig geen Brexit in de jazzwereld, want Britse acts lieten luidkeels van zich horen. The Comet is Coming rond powersaxofonist Shabaka Hutchings palmde het propvolle Kerkpleintje moeiteloos in met hun doordenderende elektronische jazzdance.

Onverwoestbaar
Het festival bood dit jaar volop onverwoestbare vrouwenstemmen. Zeker op de Parade was het af en toe genieten. Bij maandag-slotact Trijntje Oosterhuis kon je over de hoofden lopen. Eén van de toppers was de Nederlands/Amerikaanse Michelle David die de rauwe soul letterlijk uit haar kleine lijf perste. Het festival maakte daarnaast meer uitstapjes naar de wereldmuziek.

Bassist Etienne Mbappé laat zijn Afrikaanse wortels doorklinken in levensomarmende jazz, terwijl de verrassende Belgische band Black Flower stomende Ethiopische jazz mixt met instrumentale soul. Pareltjes die het festival blijft opvissen, en die de grote waarde van Jazz in Duketown voor de toekomst waarborgen.