Volledig scherm
© BNN Vara

Over mijn lijk-deelnemer Tom: Ik ben gelukkig, maar op mijn hoede

Van de vier ongeneeslijk zieke jongeren die dit seizoen in tv-reeks Over mijn lijk worden gevolgd, is Tom Besemer (24) uit Nijmegen de enige die nog in leven is. Daan (19), Gerrianne (17) en Tilburger Jermaine (27) overleden afgelopen jaar. Tom heeft een zeldzame, agressieve vorm van kanker, maar is desondanks een gelukkig man.

,,Mijn leeftijdsgenoten hebben moeite hun plek in het leven te vinden. Hebben moeite te bedenken wat ze belangrijk vinden. Dat had ik ook, totdat ik werd geconfronteerd met mijn ziekte. Mijn levenspad was in één klap duidelijk. Probeer iets te vinden wat jou jóu maakt, waar jij gelukkig van wordt. Ik hoop dat ik, door me te laten volgen door de camera's van Over mijn lijk, deze boodschap kan overbrengen.

In 2015 kreeg ik last van mijn knie. Ik dacht: ik heb vast te veel achter de computer gezeten - ik game nogal graag. Ik moest maar wat meer bewegen. De pijn bleef, dus na een tijdje ging ik toch naar de huisarts. Die stuurde me naar een specialist, die een bobbel op mijn knie ontdekte en foto's liet maken. Ze dachten aan een cyste, een vochtophoping. Met een naald probeerden ze die bobbel leeg te halen. Dat was heel pijnlijk, en het lukte ook niet. Er kwam geen vocht uit.

Ze besloten de bult operatief te verwijderen. Na de ingreep zei de arts dat het weefsel er anders uitzag dan hij had verwacht. De patholoog moest het onderzoeken. Ik had geen pijn meer. Alles is goed, dacht ik.

Volledig scherm
Over mijn lijk- deelnemer Tom is niet kapot te krijgen. ,,In september heb ik de Kika Run gedaan. In ruim twee uur tien kilometer. Ik ben zo trots dat ik het heb gedaan.'' © BNN Vara

Kwaadaardig

Na twee weken kreeg ik een telefoontje: een kwaadaardige tumor. Ik ijsbeerde door de kamer. Een kwaadaardige tumor? Ik had allemaal vragen, maar moest afwachten tot er meer duidelijkheid was. Ik werd naar een gespecialiseerd ziekenhuis gestuurd. Daar bleek dat mijn hele knie was aangetast door kanker. De artsen wilden mijn been sparen en mijn knie vervangen.

Om zeven uur 's ochtends reed ik de operatiekamer in, om acht uur 's avonds kwam ik eruit. Ik had, voor als dat nodig zou zijn, toestemming gegeven mijn been te amputeren. Ik zag mijn voet nog, dus dat was niet gebeurd. Het zal wel goed gegaan zijn, dacht ik. Maar mijn knie bleek zover heen, dat ze het gewricht hadden verwijderd en als noodoplossing de boel met cement hadden opgevuld. Een kunstknie was niet mogelijk.

Vijf weken lang kon ik geen kant op. Het cement kraakte bij elke beweging. Na die weken werd mijn been alsnog geamputeerd. Rouwig was ik er niet om. Het voelde als een bevrijding van een ledemaat dat mij kapot wilde maken.

Volledig scherm
Over mijn lijk- deelnemer Tom is niet kapot te krijgen. ,,In september heb ik de Kika Run gedaan. In ruim twee uur tien kilometer. Ik ben zo trots dat ik het heb gedaan.'' © BNN Vara

Dubbele klap

Mijn lichaam was na de amputatie vrij van kanker, maar de artsen adviseerden chemotherapie om verspreiding van de kanker - een agressieve, zeldzame vorm - te voorkomen. Dat voelde als een dubbele klap. Ik was mijn been al kwijt en dan ook nog zware chemokuur van acht maanden eroverheen? Zo'n inhumaan idee. Ik wilde juist direct revalideren, weer leren lopen. Misschien heb ik die chemo tegen beter weten in geweigerd, maar ik heb er geen seconde spijt van. Wie zegt dat het mét de chemo niet was teruggekomen?

Vorig jaar bleek de kanker uitgezaaid te zijn naar mijn longen. Het was meteen duidelijk dat ik dood zou gaan, zó verspreid was het. Om de groei te remmen, slik ik nu chemopillen. Ik voel me best fit. Ik heb leren lopen met mijn prothese en in september heb ik de Kika Run gedaan. In ruim twee uur tien kilometer. Bij de finish was mijn huid rond de prothese tot bloedens toe stuk, maar ik ben zo trots dat ik het heb gedaan.

Ik uit me niet in woede of verdriet, al valt alles stuk op het moment dat je hoort dat ze niets meer voor je kunnen doen. Ik richt me op wat ik nog wel kan, maak graag botte grapjes over mijn ziekte. Ik zet mijn beste beentje voor, haha. Dat vinden mensen soms ongemakkelijk, maar wie mij kent, lacht er om.

Volledig scherm
Over mijn lijk- deelnemer Tom is niet kapot te krijgen. ,,In september heb ik de Kika Run gedaan. In ruim twee uur tien kilometer. Ik ben zo trots dat ik het heb gedaan.'' © BNN Vara

Euthanasie

Elk jaar voelt voor mij als twintig jaar. Hoe langer ik in deze situatie zit, hoe meer afstand er ontstaat tussen mij en mijn leeftijdsgenoten. Zij zijn bezig met werk, met school en stappen. Ik zit bij de huisarts om te praten over euthanasie op het moment dat ik niets meer kan dan op bed wachten op de dood. Toch zijn mijn vrienden en ik intiemer geworden. Al is het voor mij moeilijker om te praten over dingen waar een 24-jarige zich normaal mee bezighoudt.

Een bucketlist? Nee, niet voor mij. Mijn herinneringen sterven met mijn overlijden. Gekke dingen doen heeft voor mij geen waarde. Ik heb liever dat de mensen in mijn omgeving mooie herinneringen overhouden aan mij. Dus doe ik alles wat zij leuk vinden. Ik ben niet zo'n reiziger, maar in de afgelopen tijd ben ik veel op pad geweest. Met mijn vader naar Amerika, met vrienden naar Stockholm, Londen, Disneyland. Leuke feestjes. Parachutespringen met mijn vader. Een vriendin gaf me een kat. Dat had ik zelf nooit bedacht, maar ik ben verliefd op dat beest.

Ik ben gelukkig, ik kan doen wat ik wil. Maar ben wel op mijn hoede. Schrik bij elk hoestje. Is dat de kanker? Elke steek in mijn borst herinnert me er aan. Dan spookt in mijn hoofd dat het einde dichtbij is, maar dat probeer ik snel van me af te zetten. Ga ik iets doen, of even knuffelen met de kat. Het is al zo vaak vals alarm geweest.

Ik ben door de medicijnen sneller moe, maar probeer nog zoveel mogelijk te ondernemen. Ik wil niet dat ik, als ik straks echt aan bed gekluisterd ben, denk: had ik toen maar optimaal gebruikgemaakt van mijn lichaam. Ik zoek de grenzen op, ook al is dat extra zwaar. Verder sta ik op als elke 24-jarige jongen. Een beetje chagrijnig als de wekker gaat. Maar absoluut met zin in het leven."

Over mijn lijk, vanavond om 22.25 uur, NPO 1

Volledig scherm
© bnn vara