Volledig scherm
The Rythm Junks in 013. De camera bevond zich op dat moment op de scheidslijn van luisteren en kletsen.

013, of: mag de muziek wat zachter?

Za 18 mei: Vrijdagavond, twee optredens in Stage 01 van 013. Je zou denken: 'Muziek, daar gaan we eens goed naar luisteren'.
Maar dat valt tegen.

door Rik Goverde

Spreek je ze aan, mensen die tijdens een concert door de muziek heen staan te praten? Of werp je ze slechts boze blikken toe, die ze overigens niet lijken te begrijpen? Waar ligt de grens van de vrijheid van meningsuiting? Ligt die bij 'praten tijdens een optreden'? Hebben zij evenveel recht om door de muziek heen te kletsen en te lachen, als een ander heeft om naar dezelfde muziek te willen luisteren?

Ik heb geen idee, ben geen regelmatig concertbezoeker. Maar is er een verschil tussen mensen die denken 'Er treedt vanavond een band op en daar mag ik bij zijn' en mensen die denken: 'Ik ga vanavond met vrienden kletsen in 013, en daar mag een band bij zijn. En oja, mag die muziek wat zachter?' Zegt dat iets over de manier waarop ze de wereld beschouwen? Voor hun gezicht, danwel aan hun voeten?

Vragen, vragen.

Goeie bands, in 013 gisteravond, dat zeker. De harde gitaarrock van het beginnende The Red Phone, met grotendeels Tilburgse roots. En daarna de hoofdact, het Vlaamse The Rythm Junks. Zo'n vrijdagavond waarop je niet veel te doen hebt en denkt: ik ga eens bij wat bands kijken die ik nog nooit gezien heb en die ik eigenlijk niet ken. Kijken of het wat is.

En het was wat, allebei. Al heb ik het einde van het tweede optreden niet afgewacht.

Mannetje of 25 aan publiek Stage 01. Ruwweg de eerste tien man luisteren, de mensen meer naar achteren kletsen. Ik bevind me op de scheidslijn (soms mijn telefoon checkend en aantekeningen makend, toegegeven, maar luisterend); muziek van voren, een constante ruis achter me. Daar staan groepjes te praten. Drie vriendinnen, een klein kereltje met zijn vriendin en nog wat anderen, de fotograaf zo af en toe met een dame, vier vrienden die alleen zwijgen als ze bier halen.

Die jongen in dat colbert, zou hij het nou echt zo lastig vinden om eens langer dan een halve minuut z'n kaken op elkaar te houden? Stom dat ik dat gisteravond niet tegen hem heb gezegd, trouwens. Ik dacht dat mijn getergde blik boekdelen sprak, maar blijkbaar drong die blik niet door de plaat voor z'n hoofd.

De Vlaamse zanger van The Rythm Junks vertelt vanaf het podium dat hij net terug is uit Spanje, waar hij werkte aan 'een videoclipje'. Een jongen met een moeilijke bril en dito baardje in de zaal zegt hardop: 'Willen wij dit weten?'

Net op dat moment valt de muziek wat stil.

Het zal je gebeuren, als zanger. Dat je over je werk vertelt en dat nen 'Ollander in de zaal met zoveel woorden zegt dat het hem geen hout interesseert. Lekker direct en bijdehand volkje zijn we. Niemand kan ons verbieden dat we onze mening geven. Dat is ons recht, ook tijdens optredens. (Update: hier reactie van zanger Jeff Tweedy in vergelijkbare situatie)

Even later klinkt hard gelach vanuit een groepje jongens achterin de zaal, op het moment dat de muziek wat rustiger is. De jongen met het colbert zegt in een flard: 'Zo, dan werd hij toch even op zijn plek gezet. Mooi, hou ik wel van.'

Famous last words, vriend.

Inmiddels ben ik meer bezig met het geroezemoes dan met de muziek. Tijd om naar huis te gaan; de ruis won.

Reageer gerust, hier in de comments of op Facebook.

BD gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement