Volledig scherm
Motto carnaval Kruikenstad

Drieluik: Carnavalsontmaagding van een Randstadmeisje, deel 1

Do 12 feb: In pure paniek flitsen mijn ogen over het scherm van mijn MacBook. Voor mijn werk in de media ben ik gewend te researchen & uit te pluizen en dat gaat altijd prima. Maar over hoe je in Tilburg (Kruikenstad) carnaval viert kan ik schrikbarend weinig vinden. En nu ik bijna inwoner word van de stad, is het tijd voor mijn carnavalsontmaagding.

Een gastblog van Sanne de Koning, ze verhuisde van Amsterdam naar Tilburg. Vandaag deel 1: De Knop.

Controlfreak als ik ben, maakt zich de angst van mij meester dat ik daar straks zal staan met als enig referentiekader de verhalen van schrijver Kluun. Maar die viert het in Eindhoven, nee sorry, Lampegat. En wat ik wél weet is dat je de manier van carnaval vieren in de verschillende Brabantse steden niet met elkaar moet willen vergelijken.
Daar staat de doodstraf op.

Het is een paar dagen voor 11/11, de start van het carnavalsseizoen. Dan wordt de Prins gepresenteerd aan de Kruiken en Kruikinnen, evenals de Raad van Elf en dus is er feest. In al mijn naïviteit denk ik dat je ook op 11/11 verkleed moet gaan en daar ik er altijd al van heb gedroomd in een lange prinsessenjurk over straat te lopen, open ik direct Marktplaats.

Maar een vriendin helpt me al snel uit de droom: ‘Nee joh, op het Elf-elf bal ga je niet verkleed. Dan draag je gewoon een sjaal ofzo en je smeer wat op je gezicht en natuurlijk een gek hoedje. Of een kiel’.
Gelukkig, dat kan dus niet meer fout gaan. Om het feest binnen te komen, heb je het stadsembleem nodig, dus die draag ik om mijn nek, evenals een vers aangeschafte Kruikenstad-sjaal. Dat laatste tot grote hilariteit van mijn Tilburgse vriendinnen: ‘Wat, je hebt een sjaal GEKOCHT? Haha, dat heb ik echt nog nooit gedaan. Ik jat ze altijd, of krijg ze van een jongen’.

Mijn vriend, een import-Tilburger die er al 7 jaar woont en een aardig netwerk heeft, stelt me voor aan leden van de Raad van Elf en mensen van de horeca als ‘mijn vriendin, ze is niet van hier en het is haar eerste keer’.
Tot mijn grote schaamte, ik voel me net een toerist in Japan. Ik bedoel, het straalt er vanaf dat ik hier niet vandaan kom en dat ik geen idee heb van wat ik aan het doen ben. Het is nog een wonder dat ik er sta, want twee uur geleden smeekte ik mijn vriend nog of ik echt niet mocht thuisblijven. ‘Nee joh, je moet gewoon de knop omzetten’.

Ik ontspan langzaam als iedereen waar ik aan word voorgesteld even vrolijk en joviaal reageert. We krijgen biertjes in ons hand gedrukt en mensen schreeuwen vrolijk in m’n oor. De presentatie van de Prins en de Raad van Elf heeft iets koninklijks, iedereen die plechtig ‘Alaaf’ mee roept en kilo’s confetti. De heren worden met veel ophef onthaald en als het voorbij is en de muziek harder gaat, lopen ze door het publiek om de felicitaties in ontvangst te nemen. Op dat moment word ik door mijn vriendin een polonaise ingetrokken.

Naarmate de avond vordert, iedereen host op Amsterdamse (!) classics en de hitnummers van Lamme Frans en het alcoholpromillage in mijn bloed oploopt, voel ik de verbroedering en begrijp ik waar carnaval om gaat. Ik heb de knop gevonden.

Wat er in februari komt, weet ik nog niet, maar dat maakt vanavond ook niet meer uit. Ik wil nog lang niet naar huis en we gòn in ieder geval wir bombezjoere.

Meer verhalen van Sanne de Koning zijn op haar eigen website te vinden.

BD gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement