Volledig scherm
De Febo in de Heuvelstraat. © Jan van Eijndhoven / Beeld Werkt

Febo: 'De mooiste muur van Tilburg'

Ma 1 feb: Dat was toch even schrikken. Je slaat de krant open en ineens blijkt de Febo het lelijke eendje van de stad te zijn. Een scheidend raadslid wil de stad een stukje mooier achterlaten en 'o die Febo' die vervuilt het aanzicht van de Heuvelstraat toch wel het meest.

gastblog van culinair recensent Culisjors

Nu ga ik mij hier niet opwerpen als beschermheer van grote gele lichtbakken met rode en groene letters, maar handen af van de Febo hè! Wat zullen we nou beleven? Want achter al dat geel en rood, binnen in het hart van deze zaak, daar huist een staaltje vernuft van heb ik jou daar. De mooiste muur van onze stad.

Het is iedere keer weer een schitterende sensatie. Je loopt het pand binnen en meteen sta je oog in oog met de beste uitvinding sinds de frituur: de automatiek natuurlijk! Een wand vol rijen verlichte etages. De jaren vijftig gezelligheid lacht je iedere keer weer toe. Knusse flatjes waar het licht altijd brandt, de temperatuur is er immer aangenaam. Vermits goed gevuld is het een lust voor het oog. Al die luikjes waarachter het krokante geluk geduldig op je wacht. Het moment dat je alles nog kunt kiezen en de wetenschap dat je straks iets van dat lekkers achter de huig tikt; nergens is het verheugen zo tastbaar als in de automatiek.

Dat kiezen maken ze je bij de Febo nog niet makkelijk. Het uiterlijk van de zaak mag volgens sommigen dan weinig kwaliteit uitstralen, innerlijk heeft Febo het in ieder geval prima voor elkaar. Kwaliteitssnacks mensen, op de volle 100 procent zeker. Het snackhart hebben ze daar wel degelijk op de goede plaats. Neem nu de flinke kroketten, gevuld met volromige en hartverwarmende ragout. De kalfskroket is vermaard maar ook de runder variant staat zijn mannetje. Iets verderop blinkt de satékroket, een mooie kruidige licht pikante rakker. Of zie daar, die andere topper uit het oriëntaalse segment: de bamihap. Bomvol smaak geeft 'ie iedere smaakpapil een verdiende pak voor de broek. Het liefst zou je diagonaal de luikjes achter mekander open willen trekken.

Ben je er dan eindelijk uit dan geeft de automatiek keuze een nieuwe dimensie. De volgende te nemende beslissing mag dan ook niet onderschat worden. Welk luikje te openen? Houd altijd in de gaten of er wordt aangevuld. Zie je er geen verse snack ingelegd worden, ga dan nooit voor het luikje op ooghoogte. Dat is de plek waar snacks naar worden doorgeschoven, die op minder in het oog liggende plekken maar niet verkocht raken. Is de keuze dan werkelijk gemaakt dan volgt de kers op de taart. Het inwerpen van het kleingeld dat zich rinkelend een weg baant door het apparaat. De hand die naar het luikje reikt, er aan trekt en dan die milliseconde gevuld met een spanning en een vleugje onzekerheid. Meteen gevolgd door opluchting wanneer de machine goedkeurend klikt. Het luikje opent en daar ligt dan eindelijk open en bloot de snack waar je naam al die tijd al op bleek te staan. Och de automatiek, het is toch fenomenaal?

Cultureel erfgoed, dat is het. Mede dankzij Febo nimmer uit ons straatbeeld verdwenen. Een beetje dankbaarheid is hier dus wel op zijn plaats. Laten we zaken die zich vullen met kwaliteit toch vooral koesteren in ons centrum. Zeker in tijden waar winkels vol goedkope rommel de heilige graal schijnen te zijn.

BD gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement