Volledig scherm
Impressie van de nieuwe gevel AH XL © AH

Gastblog: Supermarktautisme

Za 29 apr: Veranderingen, aanpassingen, moderniseringen; Tilburgers moeten er mee om leren gaan. Ik ben daar niet zo goed in. Veranderingen vind ik uiteraard goed, maar vaak kosten ze me ook tijd. Tijd om eraan te wennen. Tijd om mezelf aan te passen aan de vernieuwingen en ze te accepteren. 

gastblog van Dion van Meel

Mijn vriendin noemt me graag haar kleine autistje. Ze bedoelt het liefkozend, maar ik weet dat ze het meent; ik kan niet goed met veranderingen omgaan. Ik verdedig me altijd door te zeggen dat iedereen wel een klein beetje autistisch is. Dat iedereen weleens moeite heeft om te schakelen door veranderingen. Want stiekem willen we allemaal het liefst dat alles hetzelfde blijft, maar dat kan niet. Zeker niet in Tilburg.

Nu zelfs supersupermarkt de Albert Heijn XL op de schop gaat, voorziet dit kleine autistje een groot schakelprobleem.

Er is het soort mensen dat lijstjes maakt en er is het soort mensen dat op maandagen nooit weet wat ze op vrijdagen moet eten. Dat tweede soort moet vaak naar de supermarkt. Ik ben iemand van het tweede soort. Vrienden zeggen me dat ik de tijd moet nemen om een lijstje te maken van mijn boodschappen. Dat ik de tijd moet nemen om te bedenken wat ik in een week allemaal ga eten. Dat ik er even voor moet gaan zitten, op een zaterdagochtend ofzo, zodat het me geld en tijd bespaart. Dat klopt. 

Maar liever stap ik op die zaterdagochtend op mijn fiets naar de AH XL. In mijn trainingsbroek. Met een scanner in de hand stap ik dan naar de verse sapjes, langs de verse broodjes en het beleg, om er tien minuten later weer weg te zijn. Datzelfde doe ik dan weer op maandag. En dinsdag. En alle doordeweekse dagen erna. Maar dán in spijkerbroek. Lijstjes zijn niks voor mij; ik doe graag iedere dag mijn XL-route.

Ik ken die route inmiddels op mijn duimpje. Eerst kijk ik altijd of er een gratis hapje en een recept te scoren is bij de kok. Daarna loop ik een aantal rondjes om de groentebakken heen, vóór ik een keuze maak welke groente ik ga eten. Even oriënteren. Vervolgens pak ik mijn gewenste groenten voor die dag, grijp ik wat bananen die ik vergeet te wegen, scoor ik een gratis sushirolletje en zigzag ik me door de rijen naar de uitgang. 

Als ik wat langer de tijd heb doe ik in de eerste minuten een koffie op het oudemannenbankje, terwijl ik zittend een staarwedstrijd doe met een ingepakte vis tegenover het bankje.

Boodschappen doen is stom. Boodschappen doen bij de Appie XL is prima. Ik heb er lang over gedaan om me er thuis te voelen. Ik heb moeten wennen aan de grootte en me soms groen en geel geërgerd als ik ter hoogte van het bier erachter kwam dat ik een avocado was vergeten. Maar zo’n XL-beginnersfout maak ik nu niet meer. Ik ken de route en weet de kortste weg naar de uitgang. Zonder ook maar een boodschap te vergeten.

Nu ben ik echter in paniek; de Appie aan de Jan Heijnstraat gaat verbouwen. Kassa’s zullen worden verplaatst, duizenden ingrediënten zullen in een ander schap komen te liggen, het koffieapparaat zal vast met haar koffiebankje worden vervangen door een speciale koffiezithoek en de supermarkt wordt nog 150 vierkante meter groter! Nóg groter! Ik had er mijn draai gevonden. Sinds kort kan ik in de XL al koffiedrinkend mijn boodschappen doen, een keuze maken uit dertig soorten pindakaas, een sushirolletje eten, betalen en de finish halen binnen tien minuten. Ik heb mijn XL-routekaart in mijn hoofd geprint.

Nu ben ik van slag. In paniek. Ik weet niet meer of ik ze straks nog trek, die extra kilometers in de XL. Ik zal moeten schakelen. Opnieuw moeten beginnen. Moeten investeren in XL-tijd. Een nieuwe XL-plattegrond uit mijn hoofd moeten leren. Alvast moeten gaan trainen voor de Tilburgse Appie XL-marathon die ik iedere dag zal moeten gaan afleggen. Misschien moet ik tóch maar aan de lijstjes op zaterdagochtend. Of niet. Ik weet het even niet meer. Het enige wat ik nu weet is dat haar kleine supermarktautistje voortaan iets langer weg zal blijven…

Blogs