Volledig scherm
Inja Hage-Koelemeijer

Stadsportret: Inja (45), van adoptie naar pop-up kitchen

Za 12 sept: Haar man nam korzelig de telefoon op, met de gedachte dat er wéér een telemarketeer aan de lijn zou hangen. Maar het telefoontje in 2007 was hét moment waarop de twee levens van de Tilburgse Inja Hage-Koelemeijer in elkaar schoven. Die van voor en na de adoptie.

door Bas Vermeer

De 45-jarige - vriendelijk, rap met een glimlach en een vleugje Amsterdams in haar spreken - vertelt haar levensverhaal vanachter een kop koffie bij café Spaarbank. Een afspraak omdat ze in oktober voor een avond een pop-up kitchen in de Spoorzone opent: 'Inza's Seoulkitchen'. De weg die ernaar leidde is lang en wonderlijk.

Zware tijden
Inja is van origine een Koreaanse. In 1974 maakte ze als 5-jarige met haar twee jaar jongere broertje de overstap naar Nederland. Ze komt in het Noord-Hollandse dorp Zuidoostbeemster terecht tot het adoptie-echtpaar uit elkaar gaat. Ze verhuist naar Purmerend, loopt weg en zit van haar 13e tot 17e in een Amsterdams tehuis. Het leven is zwaar, zijzelf krijgt geen vaste grond onder de voeten.
"Pas na mijn 25ste kreeg mijn leven een positieve wending. Ik stapte uit een slechte relatie en na 4 jaar vrijgezellenleven ontmoette ik mijn man, een Brabander, op vakantie in Kreta."

Het koppel verhuist in 2001 naar Tilburg, ze krijgen twee kinderen, bouwen in de stad een bestaan op. Bij de adoptie staat ze jarenlang amper stil, het is een gegeven, meer niet. "Ik had me er als kind al bij neergelegd. Maar toen ik zelf kinderen kreeg, vroeg ik me wel eens af: 'zou ze er nog zijn?'.

Zoektocht
En dan opeens in 2007 dat bewuste telefoontje: aan de andere kant van de lijn geen telemarketeer, maar de Koreaanse adoptievereniging Arierang. Of Inja behoefte heeft aan contact met haar moeder? Het is een heftig en bizar moment, blikt ze terug.
De dag erna volgt de eerste gesprek en leert Inja ook haar eigen verhaal kennen. "Samen met haar tweede man bleek mijn moeder al acht jaar naar me op zoek te zijn. Een zoektocht die werd bemoeilijk doordat ze niet wist waar ik was, ik had net zo goed in de Verenigde Staten kunnen zitten."

Haar biologische vader overleed toen ze 3 jaar was. Een alleenstaande vrouw maakt in de Koreaanse maatschappij in die tijd heel weinig kans op een normaal leven. "Ze heeft nog twee jaar geprobeerd, gebuffeld. Als 5-jarige vroeg ik haar waarom we geen vaste woonplek hadden, van hot naar haar reisden. Haar hart brak en ze besloot om ons een betere toekomst te geven."

Ommekeer
Terwijl Inja in Nederland opgroeide, braken voor haar moeder andere tijden aan. De eerste zeven jaar had ze het verdomd zwaar, mettertijd leerde ze een nieuwe man kennen, kreeg ze haar leven op de rails. Iedere maand zette Inja's moeder geld opzij voor haar kinderen, in de overtuiging dat ze haar dochter en zoon weer op zou sporen.
Maar maanden werden jaren en jaren decennia.

"Na de hereniging wilde mijn moeder dat ik het geld uit het spaarpotje toch zou gebruiken, ook al hadden wij het niet nodig, ons leven hier was al goed", vertelt Inja. "In het begin stuurde ze mij Kimchi, zeewier en allerlei lekkere dingen in een pakket. Met kerst of verjaardagen komt er steevast een lekkere warme winterjas deze kant op voor mij en mijn broertje. En als ik spullen uit Korea nodig heb voor Inza's dan sturen mijn Koreaanse ouders dat gelijk op." Want door de bezoeken van haar moeder, en vice versa, verdiepte ze zich in de Koreaanse keuken.

De 45-jarige kookte al graag, hield van eten, maar was niet met de Koreaanse keuken bezig. Deze dagen is dat juist de basis van haar bedrijfje. Ze werkt als Koreaanse cateraar, stond op Woolstock en nam deel aan de Te Gekke Etentjes. Nu wil ze zelf een pop-up restaurant openen in de Spoorzone. Vooralsnog voor één avond, ze wacht even af hoe het loopt.

Ze leerde de kneepjes van de Koreaanse keuken in Seoul, bij haar hervonden nicht. En ze ging bij haar moeder in de leer: die was in maart nog in Nederland op bezoek. "Ze kent slechts een handvol Engels, maar ze verstaat meer dan je denkt. We hebben een eigen taaltje ontwikkeld."

Een glimlach: "Ja, het is raar hoe het leven soms loopt."