Jan in 't Groen op pad voor Brabants Dagblad in 'zijn' Kaatsheuvel.
Volledig scherm
Jan in 't Groen op pad voor Brabants Dagblad in 'zijn' Kaatsheuvel. © Archief BD

Correspondent Jan in 't Groen (67) overleden, onvermoeibare nieuwsjager in Kaatsheuvel voor Brabants Dagblad

KAATSHEUVEL - In het bijzijn van zijn vrouw en dochters is zondagavond thuis in Kaatsheuvel op 67-jarige leeftijd Jan in ‘t Groen overleden. Hij tobde al jaren met zijn gezondheid, maar bleef tot op het laatste moment actief als correspondent voor het Brabants Dagblad. 

Voor de krant begon hij twintig jaar geleden en was hij een onmisbare schakel tussen zijn gemeente/woonplaats en de redactie. Het nieuws ging voor hem 24/7 door en dankzij zijn enorme netwerk was hij meestal de eerste die het meldde. Ook ‘s nachts gingen via zijn gsm de alarmbellen af. 

Koninklijke onderscheiding

Voor zijn belangrijke rol als lokale vertegenwoordiger van de media en zijn grote maatschappelijke betrokkenheid ontving Jan in 't Groen een koninklijke onderscheiding. Ook kreeg hij de de zilveren erespeld van de gemeente Loon op Zand.  

Zaterdagmiddag crematie

In beperkte kring vanwege de coronamaatregelen wordt zaterdagmiddag 4 april afscheid van Jan genomen in het crematorium in Tilburg.  

(later meer) 

Jan in ‘t Groen krijgt zilveren erespeld van Loon op Zand

Brabants Dagblad, 11 december 2015

door Nico Snels

Jan in ‘t Groen krijgt van de burgemeester de zilveren erespeld, links zijn echtgenote Marij.
Volledig scherm
Jan in ‘t Groen krijgt van de burgemeester de zilveren erespeld, links zijn echtgenote Marij. © Marie-Thérèse Kierkels / BeeldWerkt

Nietsvermoedend zat Jan in ‘t Groen, correspondent voor het Brabants Dagblad, gisteravond zoals altijd achter de perstafel in de nieuwe raadszaal in Het Klavier in Kaatsheuvel. Maar deze keer had burgemeester Wim Luijendijk een verrassing in petto voor de trouwe raadsvolger: de zilveren erespeld van de gemeente Loon op Zand.

Toegekend ‘als bewijs van waardering en dankbaarheid voor zijn maatschappelijke en culturele verdiensten, en in het bijzonder voor zijn journalistieke verdiensten voor onze gemeente’. Een nieuwe blijk van erkenning, na de koninklijke onderscheiding die hem in 2010 al ten deel viel.

Jan in ‘t Groen (62) is verknocht aan nieuws, het liefst de klok rond zeven dagen lang volgt hij de actuele gebeurtenissen op de voet. Hij deed dat bij de lokale omroep LTV3, RTV Midden-Brabant en het Weekjournaal. Maar zijn grote passie is de krant, op papier en online, waarvoor hij dagelijks in touw is ondanks zijn broze gezondheid.

Ook als mantelzorger zet Jan in ‘t Groen zich, samen met zijn zus, al langdurig zorgzaam en liefdevol in voor zijn andere broer en zus. Hij stond onder meer, mede ten behoeve van zijn zus Hetty, als oprichter en voorzitter aan de basis van drumband Prins Maurits en de Kaatsheuvelse afdeling van De Zonnebloem.

‘Werken voor de krant levert me tien extra levensjaren op’

door Joke Knoop

Brabants Dagblad, 12 februari 2014

Nieuwsjager Jan in ‘t Groen (61) is een medisch wonder. Telkens als hij opkrabbelt, gaat er een zucht van verlichting door Kaatsheuvel.

Nee, dit is geen afscheidsinterview met Jan in ‘t Groen in Kaatsheuvel. Ofschoon de correspondent van het Brabants Dagblad meerdere malen Magere Hein in de ogen heeft gekeken, is een afscheidsinterview onmogelijk. Simpelweg omdat Jan in ‘t Groen tot de laatste snik nieuws zal vergaren. Als het stil is rond hem, maakt zelfs de politiecommandant in Kaatsheuvel zich zorgen. Die is opgelucht als de naam van de correspondent boven een artikel prijkt; dan weet hij dat In ‘t Groen leeft. Want in dit geval is geen nieuws slecht nieuws.

In december was het even stil, toen Jan in ‘t Groen in het ziekenhuis lag: de tiende keer in twee jaar tijd. “De specialisten konden niets meer voor me doen. Ik moest me geen illusies maken. Dat was wel heftig”, zegt In ‘t Groen.

Hij is inmiddels weer thuis, blakend van levensvreugde. “Ik zie mezelf niet als een ziek mens. Zo gauw ik een veer van mijn lippen kan blazen, ga ik aan de gang voor de krant. Dat is een mooie afleiding.”

De artsen adviseerden te beginnen met zijn biografie, een driedelige wel te verstaan. Dat moet nog even wachten, want het nieuws gaat voor, altijd en elk moment van de dag en de nacht. Hij is niet te benauwd om vanuit de ambulance de krant te bellen, omdat hij een ongeluk heeft gezien. Rechtstreeks uit zijn ziekbed tipt hij dat het TweeSteden ziekenhuis de rookkamer opheft.

Dat zijn sterke staaltjes van een duvelstoejager die het een en ander mankeert: reuma en hart en longen functioneren niet naar behoren. In ‘t Groen slikt elke dag 30 pillen.

Wat houdt u op de been?

“De krant. Het werken voor de krant heeft me al tien extra levensjaren opgeleverd. Dat is verschrikkelijk leuk werk. Niets is zo mooi dan ‘s morgens je naam boven een artikel te zien. Ik ben gezond nieuwsgierig. De televisie staat altijd op een nieuwszender. Mijn twee semafoons staan altijd aan. Zodra ik iets hoor, bijvoorbeeld een brand, ga ik er op af, ook midden in de nacht. Mijn vrouw heeft wel eens gedreigd de semafoons uit het raam te gooien. Elke dag maak ik een ritje door Kaatsheuvel, Loon op Zand en De Moer. Op vrijdag ga ik naar de markt in Kaatsheuvel. Zo hoor ik alles. Het nieuws ligt op straat en nieuws moet naar buiten gebracht worden. Ik stap overal op af.”

Lastig om in eigen dorp kritisch te zijn?

“Ik probeer integer te blijven. Als er familie of vrienden bij betrokken zijn, of als het te dichtbij komt, geef ik het onderwerp aan een redacteur.”

U doet dit werk sinds veertien jaar voor de krant. Een late roeping?

“De krant is mijn leven. Ik had dit werk meteen moeten toen toen ik jong was. Pas veertien jaar geleden ben ik correspondent geworden van de krant. Ik ging meteen los.” U was boekhouder bij Pepping, u zette Digro op (opleidingsinstituut automatisering). Dat is voorbij, maar die kennis zet u in bij het controleren van de jaarrekening en de begroting van de gemeente. Wat is hun grootste blunder?

“Wil je ze allemaal weten? Ik haal er altijd fouten uit. De grootste fout was dat er twee nullen te veel stonden bij de uitgaven. Tja, dan kom je veel geld tekort... Het uitpluizen van de begroting is een soort hobby.”

Wat is uw mooiste verhaal?

“De mysterieuze gouden keien die in 2008 in Tilburg werden neergelegd. Dat hield me dag en nacht bezig. Ik werd getipt dat het Leijpark aan de beurt was. Ik heb twee nachten vergeefs in het park gelegen. We zaten zo dichtbij de oplossing en toen brachten ze zelf in een persbericht aan iedereen naar buiten dat het reclame was. Dat maakte me toen net zo chagrijnig als een verliezend voetbalelftal.”

“Als er geheimzinnig wordt gedaan, bijt ik me vast. Desnoods ga ik onder het raam liggen. Dat heb ik trouwens een keer gedaan. Ik mocht niet bij de vergadering zijn over de kieslijst van Gemeentebelangen. Mooi dat ik het nieuws wel had. Het is een sport om achter het nieuws te komen. Bij de kapper, in het ziekenhuis waarschuwen ze voor mij: ‘Kijk uit, hij schrijft alles op’.”

Welk verhaal zou u ooit nog willen maken?

“Ik zou heel graag een verhaal maken over mijn broer Jacky in Amarant. Hij heeft het verstand van een tweejarige. Ik zou onder zijn huid willen kruipen en de wereld beschrijven zoals hij die ziet.”

Jan in 't Groen, ook als fotograaf in actie voor het Brabants Dagblad.
Volledig scherm
Jan in 't Groen, ook als fotograaf in actie voor het Brabants Dagblad. © Beeld Werkt

Heeft uw zieke broer uw jeugd bepaald?

“Mijn jeugd was heel zwaar. Twee van de vier kinderen van mijn ouders waren verstandelijk gehandicapt: Jacky en Hetty die het Syndroom van Down heeft. Mijn zus Hetty is heel erg lief. Ze woonde bij mijn moeder, totdat mijn moeder drie jaar geleden overleed. Mijn zus heeft haar opgevangen, zij verdient de hemel. Hetty woont nu in het Hooge Veer in Tilburg.”

“Ik heb wel een goede jeugd gehad. Vader en moeder waren erg zuinig op ons en soms te beschermend. Toch heeft het leed van mijn ouders me getekend. Toen ik zelf kinderen kreeg, ben ik omgevallen. Ik werd overspannen van het geluk. Mijn jeugd had altijd in het teken gestaan van angst en zorgen om Jacky en Hetty. Ik kon niet omgaan met geluk. Ik was bang het geluk kwijt te raken. Ik durfde niet te genieten van de kinderen (twee dochters) uit angst dat ik ze zou kwijtraken. Dat is een zware tijd geweest, ook voor mijn vrouw.”

Is dat voltooid verleden tijd?

“Ik heb het vertrouwen langzaam teruggekregen. Onder meer door veel te praten met een psycholoog. Ik was een gesloten mens, nooit thuis. Eind vorig jaar heb ik mijn dochters een brief geschreven over de zaken waar ik spijt van heb. Ik kan beter schrijven dan praten. Die brief heeft iedereen veel goed gedaan. Nu is er rust.”

“Pas nu de kinderen goed zijn terecht gekomen, durf ik geluk uit te stralen. Ik verheug me op mijn eerste kleinkind dat in maart geboren wordt. Ik heb meer dan 25 jaar ge- worsteld met mezelf. Dat zal menigeen gek in de oren klinken. Want iedereen kent me als een ongecompliceerde, vrolijke man.”

In samenwerking met indebuurt Tilburg

Tilburg e.o.