De Life Jacket Graveyard van Lesbos, waar alle rubberboten en reddingsvesten zijn blijven liggen
Volledig scherm
De Life Jacket Graveyard van Lesbos, waar alle rubberboten en reddingsvesten zijn blijven liggen © Elise de Ruiter

‘Dat Afghaans meisje had net zo goed mijn dochter kunnen zijn’

LENY EN ELISE OP LESBOS (slot)MOERGESTEL - De Moergestelse Leny de Ruiter pakte met haar dochter Elise het vliegtuig naar Lesbos om daar een week lang de vluchtelingen bij te staan. Voor het Brabants Dagblad hield Elise een blog bij (dossier). Laatste aflevering: ‘Iemands leven een stukje beter maken, al is het maar een poes.’

Weer thuis. Het voelt alsof ik weken ben weggeweest. Wat dat betreft is Lesbos een uitstekende vakantie geweest. 

Ik ben nog nooit zo weinig met thuis bezig geweest. Geen tijd voor gehad, maar vooral ook geen drang. De meiden van Because we Carry beamen het. Werken voor BWC slokt je volledig op. 

Het is tegelijkertijd indrukwekkend en relaxed. Je hoofd is vol met alle nieuwe indrukken, druk bezig met het bevatten van wat voor groots en vreselijks zich hier afspeelt, en tegelijkertijd is het volledig leeg. De bekende ik-moet-nog lijstjes, zoals ze ook op vakantie elke dag in mijn hoofd afdraaien, zijn even verdwenen.

Leny en Elise de Ruiter
Volledig scherm
Leny en Elise de Ruiter © Because we Carry

Een paar dagen nadat ik thuis ben gekomen, bel ik mijn moeder. We zijn beiden ons leven thuis weer ingedoken en we hebben elkaar niet meer gesproken. 

Na wat gekeuvel over de kinderen en het weer hier in Nederland, even wennen na de zachte lucht op Lesbos, zegt ze ineens: ,,Ik wil je bedanken. Ik ben zo blij dat ik dit gedaan heb. Had het niet willen missen. Wat ben ik blij dat je me hebt meegevraagd.” 

Quote

Ze hebben niks, nog geen schoenen aan hun voeten

Leny de Ruiter

Op mijn vraag wat haar het meeste bijgebleven is, zegt ze: ,,Hoe ontzettend aardig de mensen daar zijn. Ze hebben niks. Nog geen schoenen aan hun voeten. En toch zijn ze vriendelijk, ze lachen je toe. Mijn Engels is niet zo heel goed, maar we verstaan elkaar.” 

Meisje van 15

Eén Afghaans meisje van een jaar of 15 maakt grote indruk op mijn moeder. Waarschijnlijk omdat ze net zo oud is als haar oudste kleindochter. Tijdens de distributie van de solar lights en kruiken maakt mijn moeder met handen en voeten een kletspraatje met haar. 

Daarna volgt ze Leny door het hele kamp. Mijn moeder is geraakt. Ikzelf zie ook de parallellen in het leven van een meisje dat net zo goed mijn dochter had kunnen zijn. Konden we haar maar meenemen.

Ikzelf denk nog vaak terug aan de laatste dag op Kara Tepe. Het ‘mooie’ kamp. Dat waar mensen heen gaan, nadat ze eerst maanden of soms jaren op Moria hebben doorgeploeterd. Daar waar mensen langzaam weer iets opbouwen dat lijkt op een normaal bestaan. Al hebben ze ook daar nog steeds geen enkel zicht op hoe hun toekomst eruit komt te zien.

Huisje voor de kittens

Die laatste dag zien we een bewoner een huisje bouwen voor een kat die kleintjes heeft gekregen. De kat bivakkeerde eerst bij hem maar het werd wat krap met zijn kinderen en de kittens en dus maakt hij nu met veel zorg en liefdevolle aandacht een knus huisje naast zijn isobox. 

Kittens op Lesbos
Volledig scherm
Kittens op Lesbos © Elise de Ruiter

De hele buurt helpt mee. De een brengt een plank voor het dak, de ander doneert een deken. Een van ons heeft kattenvoer gekocht. Als de kat en de kittens tevreden in hun nieuwe huis zitten, wordt er geklapt en gelachen.

Quote

Na afloop huil ik zachtjes op de wc, van dankbaar­heid.

Elise de Ruiter

Dat is de eenvoudige vreugde van in staat zijn voor iemand te zorgen. Iets voor iemand te kunnen betekenen. Iemands leven een stukje beter maken, al is het maar een poes. 

Dat verlangen is zo universeel, zo groots en tegelijkertijd zo basaal. En o zo herkenbaar. Na afloop huil ik zachtjes op de wc. Van dankbaarheid. Dat ik het geluk heb om te kunnen zorgen voor mijn gezin. Dat ze veilig zijn. Dat ik hier, hoe klein ook, mijn steentje bij kan dragen.

Powervrouwen

Wij zijn er natuurlijk maar een week geweest, de meiden van Because we Carry werken zich elke dag uit de naad. Lieve Rosa, Pleun, Inger, Lisette en Jet. Wat een powervrouwen zijn dat! 

Wil je ze ondersteunen bij het goede werk dat ze doen, voeg dan de daad bij het woord en steek net als wij de handen uit de mouwen.

Elise de Ruiter en haar moeder Leny gingen voor Because we Carry naar Lesbos om de vluchtelingen daar bij te staan.
Volledig scherm
Elise de Ruiter en haar moeder Leny gingen voor Because we Carry naar Lesbos om de vluchtelingen daar bij te staan. © Pix4Profs / Joris Buijs

In samenwerking met indebuurt Tilburg

Tilburg e.o.