Volledig scherm
Leny de Ruiter en haar dochter Elise steken op Lesbos de handen uit de mouwen © Leny en Elise de Ruiter

‘Doel: vluchtelingen in hun jungle weer even mens laten voelen’

LENY EN ELISE OP LESBOSLESBOS - De Moergestelse Leny de Ruiter pakte met haar dochter Elise het vliegtuig naar Lesbos om daar een week lang de vluchtelingen bij te staan. Voor het Brabants Dagblad houdt Elise een blog bij. Eerste aflevering: ‘Het gaat om dat ene praatje, die glimlach, dat momentje van contact.’

In het teamhuis van Because we Carry (BWC) worden we gebrieft. Vanaf de bank in ons tijdelijk thuis in Lesbos kijken we uit over het water naar de overkant. Turkije lijkt bedrieglijk dichtbij. 

Wat eerst onvoorstelbaar leek - wie stopt in godsnaam zijn kinderen in een wankel rubberbootje, zonder zwemdiploma, zonder reddingsvest - lijkt ineens een reële mogelijkheid. 

Het land is zo dichtbij dat ik denk dat ik de oversteek misschien wel zwemmend zou kunnen maken, maar ik onderschat dit soort zaken altijd. Ik kan het me ineens helemaal voorstellen. 

Volledig scherm
‘Het distribueren van o zo noodzakelijke slaapzakken, mutsen en kruiken in de jungle van Moria.’ © Leny en Elise de Ruiter

Dat je daar zit. Opgejaagd. In gevaar. Met het beloofde land onder handbereik. En een mensensmokkelaar die je belooft dat als ze je te pakken krijgen en je teruggestuurd wordt, dat je dan nog een keer gratis mag.

Een paar maanden geleden besloten mijn moeder en ik dat we nu eindelijk eens zelf wat wilden ondernemen. De vluchtelingencrisis gaat ons aan het hart. Ik deed er al een paar projecten over, maar wilde nu praktisch aan de slag. Ik vroeg mijn moeder mee omdat zij geweldig is in crisissituaties en enorm kan knallen. En dat is nodig deze week.

Estafette van vrijwilligers

Met de organisatie Because we Carry gaan we een week lang aan de bak in vluchtelingenkampen Kara Tepe en het beruchte Moria. Because we Carry loopt al sinds 2016 een estafette met elke week een team van 7 vrijwilligers, die elkaar aflossen. 

Zij zorgen voor hun eigen budget dat ze bijeenbrengen door sponsoring te vragen aan familie en vrienden. Van dat geld wordt onder andere elke dag het ontbijt op Kara Tepe betaald. We brengen het rond van huisje naar huisje.

Vandaag was onze eerste dag. In de frisse ochtend (temperatuur rond het vriespunt) ligt Kara Tepe er vredig bij. Het harde werken van vele ngo’s de afgelopen 5 jaar heeft zijn vruchten afgeworpen. Kara Tepe is goed georganiseerd, schoon en zowaar gezellig. Er zijn activiteiten zoals een barbershop (voor mannen), een beautyalon (voor vrouwen), een schooltje en een theehuis. 

Quote

Even waan ik me in een vakantie­park, maar dan spreek ik een vrouw die hier al anderhalf jaar zit

Elise de Ruiter

Mannen kunnen op gezette tijden sporten en er wordt yoga voor vrouwen gegeven. Helemaal niet slecht, denk ik als het zonnetje doorbreekt en ik het langzaam weer warm krijg. 

Eén nacht bibberen in je slaapzak

Even waan ik me in een vakantiepark, maar dan spreek ik een vrouw die hier al anderhalf jaar zit en me vertelt hoe koud ze het heeft gehad vannacht. Iedereen die weleens in de meivakantie gekampeerd heeft in eigen land, weet hoe rot je je kunt voelen na één nacht bibberen in je slaapzak.

Volledig scherm
Met de organisatie van Because we Carry een week lang aan de bak. © Leny en Elise de Ruiter

Toch is Kara Tepe ‘paradise', zoals een van de residents (BWC noemt de bewoners liever zo) het beschrijft. Hij zat eerst op Moria, een kamp dat door vele mensen omschreven wordt als ‘de hel op aarde'.

We vingen er al een glimp van op toen mijn moeder en ik er langsreden. Op Moria is plek voor 3000 man. Er verblijven inmiddels meer dan 20.000 mensen en hun aantal groeit nog steeds. Als die mensen bivakkeren als haringen in een ton in een uitpuilende olijfgaard vol brakke tenten en geïmproviseerde constructies. 

Er hangt een ongelofelijke stank

Er zijn te weinig wc’s en overal ligt rottend afval. Er hangt een ongelofelijke stank. De vluchtelingen zelf hebben niet de mogelijkheden om hun leefplek schoon te houden. Dat zoiets als geen vuilniszakken hebben het verschil al kan maken. En daarom gaan we morgen met het hele team een cleanup houden in Moria.

Volledig scherm
Touwtje springen: ‘het draait om dat moment van contact'. © Leny en Elise de Ruiter

Een van de motto’s van BWC is ‘full of hope'. En dat resoneert door al hun acties en projecten. Van het rondbrengen van ontbijt, waarbij het gaat om dat ene praatje, die glimlach, dat momentje van contact, het je weer mens kunnen voelen in Kara Tepe, tot aan het distribueren van o zo noodzakelijke slaapzakken, mutsen en kruiken in de jungle van Moria.

Het draait om hoop. Om residents die niet opgeven, hoop op een betere toekomst te blijven bieden.

Volledig scherm
'Turkije ligt bedrieglijk dichtbij' © Leny en Elise de Ruiter

In samenwerking met indebuurt Tilburg

Tilburg e.o.