Volledig scherm
Fran Sol. © ANP Pro Shots

‘Fran toch, kreunend nam je afscheid van Tilburg’

TILBURG - Och, Fran toch. Ik zag het aan je gezicht. Dit was geen obligaat videootje. Dit deed je écht wat. Hoofd gebogen, trieste ogen, niet echt de moves van een man die miljonair gaat worden bij een Europese topclub. Kreunend nam je afscheid van Tilburg. Van Willem II. En vooral van de supporters. ‘En de fans,’ zei je. ‘Oh, de fans.’ 

Je wendde je blik af, zuchtte diep en bevochtigde je lippen. ‘Door jullie heb ik me een van de grootste geluksvogels op aarde gevoeld. Dankzij jullie onvoorwaardelijke steun heb ik alle moeilijke obstakels overwonnen. Ik voelde me daarna zo sterk. Door jullie.’ En weer een zucht.

Ik zag het, Fran. En ik hoorde het. Het was niet gespeeld. Het was echt. In de anderhalve minuut van die video zag je beelden van juichende spelers en warme omhelzingen. Je zat op schouders, je zat tussen toeschouwers, binnen en buiten het stadion. Je straalde. Je genoot. En tussendoor zag ik de bedroefde beige beelden van je gezicht, het gestreepte behang, de gesloten gordijnen. En ik bleef maar denken: eigenlijk wil je helemaal niet weg. Eigenlijk wil je zondag gewoon knallen tegen NAC. Eigenlijk wil je dit weekend Sold Out. En niet Sol Out. Straks loop je daar, in dat gigantische Kiev, tussen drie miljoen nieuwe stadgenoten, met je smartphone in je hand de tussenstand te volgen. Eén-nul voor, binnen vijf minuten: een vreugdesprong op het Onafhankelijkheidsplein. Eén-twee achter, halverwege de tweede helft: een woedende rochel in de Dnjepr. Drie-twee winst, vlak voor tijd: huilend op je knieën voor de Sint-Sofiakathedraal. 

‘Mijn familie en ik, wij dragen jullie in ons hart,’ zei je in de video. En ik geloof je. ‘Ik weet dat dit niet voor altijd vaarwel is.’ Och, Fran toch. Ik zag het aan je gezicht. Je hebt nu al heimwee.

In samenwerking met indebuurt Tilburg

Tilburg e.o.