Taxi naar Poppel (Dirk Reijrink links en Stephan van der Aa) onder de luifel van café De Veerkes.
Volledig scherm
Taxi naar Poppel (Dirk Reijrink links en Stephan van der Aa) onder de luifel van café De Veerkes. © Facebook

‘Niets is zo eenzaam als een coronacafé’, zingt de Taxi Naar Poppel vanuit Moergestel

VIDEOMOERGESTEL - Bobbejaan Schoepen zong ooit zijn dieptrieste lied ‘Café zonder bier’, maar in Moergestel gaan ze daar in droefheid overheen: ‘Niets is zo eenzaam als een coronacafé'. 

Voor de actuele variatie op ‘Stampvol café’ door De Dijk tekenen Dirk Reijrink en Stephan van der Aa, die zich samen Taxi Naar Poppel noemen.

De clip die bij het lied hoort werd opgenomen in het uitgestorven café De Veerkes, de kroeg van Marc Rijnen. Vorige maand baarde de nog landelijk opzien met zijn dronepilsje. Rijnen figureert ook in de clip van Taxi naar Poppel, werkeloos leunend op zijn tap en mistroostig turend naar het verlaten Sint Jansplein. 

Niet zomaar een lolletje

‘Coronacafé’ is niet zomaar een lolletje, maakt Stephan van der Aa duidelijk: ..Cafés hebben een invloed op het sociale leven in Brabant, waar driekwart van Nederland zich niks bij kan voorstellen. Kasteleins hebben het niet makkelijk deze tijd. Ze staan alleen in hun café. Dat is eenzaam.” 

Taxi Naar Poppel speelt covers in de sfeer van folk, rock en blues. ,,Maar we houden ook van het Nederlandse woord en verlangen naar eigen muziek.” 

Dirk Reijrink verbasterde eerder zijn achternaam ook al tot Rare Ink, bluesrockband uit de Kempen.

Mieke Pap

Achter de bandnaam Taxi Naar Poppel gaat een mooi verhaal schuil. ,,Taxi Naar Poppel vertelt letterlijk het verhaal van een 95-jarige bewoner van zorgcentrum Stanislaus hier in Moergestel. Hij is er met zijn vrouw komen wonen. Na haar overlijden blijft hij achter als een van de weinige kwieke personen tussen de rest. Maar elke zondag laat hij een taxi voor rijden en die brengt hem over de grens naar Poppel, voor een paar pintjes bij Mieke Pap. Die verbeelding is onze inspiratie.”

Gevraagd naar de identiteit van die krasse knar, zegt Van der Aa het antwoord schuldig te moeten blijven. ,,Maar misschien is het ook wel mooier als dat een mysterie blijft.”

Mieke Pap kon horen, zien, zwijgen en bootje varen

Mieke Pap, dé kasteleinse van Poppel, is gisteren begraven. Het geheim achter haar kroeg: ‘Hier zijn we allemaal één.’

Tom Tacken

Brabants Dagblad, 4 november 2004

,,Ik was dorstig en gij hebt Mij te drinken gegeven...’ 

Het is in het evangelie van Mattheüs waar de pastoor van Poppel de tekst heeft gevonden die past bij de uitvaart van Maria Raeymaekers, de legendarische kasteleinse van het grensdorp. 

Ze liep de deur van zijn kerk niet plat, zegt meneer pastoor, maar wie tapt, die kan óók in de geest van Jezus handelen: ,,Iemand zei me: bij Mieke Pap leek de cafétoog op een biechtstoel. En als ze een pintje uithebben, praten ze nu eenmaal ook gemakkelijker.’ 

Stamgasten van 'Bij Mitje', beter bekend als 'Mieke Pap', dat ook veel Brabanders naar Poppel trekt.
Volledig scherm
Stamgasten van 'Bij Mitje', beter bekend als 'Mieke Pap', dat ook veel Brabanders naar Poppel trekt. © John Schouten / PVE (archief)

Het kerkje van Poppel is deze woensdagochtend afgeladen vol. Rechts vooraan zitten de leden van het Sebastiaansgilde: de mannen in blauwe kielen, de vrouwen met kanten mutsen op. Mieke was tot de dag van haar overlijden, 84 jaar oud, een van hen

De muzikanten van de Koninklijke Fanfare De Verenigde Vrienden zetten in als meneer pastoor de kist van hun ere-voorzitster besprenkelt. Wijwater op blaasmuziek, het gaat vandaag even goed samen als kerk en kroeg. 

,,Druk hè”, klinkt vanuit de rij die schuifelend optrekt voor de laatste eer. Het kerkhof is, de dag na Allerzielen, een bloemenzee. Voorop gaat Miekes man Karel, de Chad voor hun stamgasten. In zijn rolstoel vecht hij, samen met dochter Maike en kleindochter Annemie, tegen de tranen. 

Voor iedereen is er na afloop koffie in het café, Bij Mitje geheten. Het is niet te zeggen of er meer Belgen dan Nederlanders zijn. Uit Alphen is Ad van Gorp er om ‘respect voor Mieke’ te betuigen: ,,Ze had een groot hart en kon horen, zien en zwijgen. En dat is belangrijk in een café.”

Even legendarisch als Mieke zelf is haar prijsbeleid, dat overeind bleef toen kleindochter Annemie de schuimspaan overnam. Anno 2004 rekent Bij Mitje voor een pintje welgeteld één euro. De 82-jarige Jan Clymans uit Turnhout werd ooit door de Chad gevraagd de prijzen op het uithangbord in het café aan te passen. Mieke kreeg daar weet van en vermaande Jan terstond: ,,Gij zet de prijzen terug gelijk ze geweest zijn, verstade me?” 

Clymans’ vriend René van Breda, ook uit Turnhout, weet waarom: ,,Ze liet het geld liever bij haar klanten dan dat ze het naar de belasting bracht.” 

De gasten glimlachen in weemoed. Mieke was al jaren ziek, maar het afscheid komt toch hard aan, ook bij de Tilburgse Petra van Eeten-Timmermans en haar zoon Eric. Ze zien Mieke nog - in de zeventig al - op de grond meedoen aan het ‘bootje varen’: van voor naar achter, van links naar rechts... 

Petra: “Nergens is het zo gemoedelijk als hier.’ Eric: “Mieke heeft mij, achtendertig jaar geleden, de papfles gegeven en mijn luier ook verschoond. En nog kom ik hier elke zondagmiddag.’

Petra: “Belg of Nederlander, het maakt niet uit. Hier zijn we allemaal één.

Bij Mitje 

Brabants Dagblad, 4 november 2004

In 1955 startten Maria Raeymaekers en haar man Karel Mulders in Poppel een café - met feestzaal - dat tot ver over de grens klanten zou gaan trekken. 

De bijnaam Mieke Pap stamt uit de tijd dat Maria met melk langs de deur ging. 

Een melkbus in neonverlichting siert nu de buitengevel van het café. 

Al jaren is het kleindochter Annemie die de scepter zwaait in het café, dat officieel Bij Mitje heet. 

Mieke Pap overleed vorige week woensdag. Vandaag gaat Bij Mitje weer open.

Maria 'Mieke Pap' Raeymaekers
Volledig scherm
Maria 'Mieke Pap' Raeymaekers © Bidprentje

In samenwerking met indebuurt Tilburg

Tilburg e.o.