Volledig scherm
Dave Ensberg-Kleijkers © Beeld Werkt

Dave Ensberg-Kleijkers schrijft memoires op z'n 33e: 'Ik gun alle kinderen een Koos'

TILBURG - Dave Ensberg-Kleijkers, onderwijsbestuurder te Tilburg, maakt op zijn 33e de balans van zijn leven op. Hoezo te jong voor memoires? ,,Het leven kan morgen voorbij zijn. Mijn verhaal is nu ook al noemenswaardig." 

Zijn geboorte maakte van zijn moeder een gehandicapte vrouw. Toen ze veel te jong stierf, stond Dave Ensberg-Kleijkers er helemaal alleen voor. Nu is hij in Tilburg bestuursvoorzitter van zeven speciale scholen, vol met kinderen die - wat hem betreft - méér talenten dan beperkingen hebben. 'Grijp je kans', roept hij ze toe.

In de gang van het Tilburgse Praktijkcollege klinkt de taal van de straat. Zo hoorde Dave Ensberg-Kleijkers op een dag een donkere jongen 'wojo' in zijn richting roepen. 'Wojo, die blackie daar is de baas van onze directeur!' Op z'n 33ste is hij inderdaad al twee jaar bestuursvoorzitter van Biezonderwijs, een koepel van zeven speciale scholen in Tilburg. Gastlessen geven hoeft niet, maar des te liever doet hij dat. "En dan vertel ik ze: kijk naar mij. Mijn ouders zijn gevlucht uit Suriname. Ik was 16 toen mijn moeder stierf en ik er helemaal alleen voor stond. Nu sta ik voor jullie. Leef net als mij de Nederlandse droom. Je kunt hier zijn wie je bent en worden wie je wilt zijn. Grijp die kans."

Allerbeste metselaar

Makkelijk praten voor iemand met zijn hersenen? "Misschien. Maar je kunt ook de allerbeste metselaar willen worden. Ik zeg Rutte niet na, dat allochtone jongeren zich moeten invechten. Niets mis met een steuntje in de rug. Maar accepteer nooit dat je als slachtoffer door het leven gaat."

Op tafel ligt Bezielde beschaving, zijn eerste boek. Maar hoezo nu al memoires? "Het leven kan morgen voorbij zijn. Mijn verhaal is nu ook al noemenswaardig."

Blz. 51. Mijn leven begon daar waar het leven van mijn moeder een fundamentele wending kreeg. (...) Op die ene donderdag, de dag van de bevalling, had de dienstdoende arts slecht nieuws voor haar. 'Mevrouw Ensberg, u of uw kind gaat deze bevalling overleven. Niet beiden.'

Ensberg groeide op met een gehandicapte, liefdevolle moeder. Als jochie van 6 hield hij haar de lepel voor. Maar de spasmes konden haar levenswil niet aan het wankelen krijgen. Ze was 50 toen ze stierf. Vijf minuten na de begrafenis had hij al ruzie met zijn vader. Als zijn vader er gelukkig mee is dat ze elkaar niet onder ogen komen, dan gunt hij hem dat.

Gelijkwaardigheid

Vorig jaar overleed zijn schoonvader, John Kleijkers. Diens achternaam draagt hij met trots achter de zijne. Zijn vrouw, Victorine, noemt zich Kleijkers-Ensberg. Al spiegelend drukken ze elkaars gelijkwaardigheid uit. Dat een kind automatisch de naam van de vader krijgt, is hij ook absurd gaan vinden. Vraag je hem naar zijn ambities, dan zegt hij er maar één te hebben: vader te mogen worden. Dat mag mensen verbazen die hem een grote toekomst in het bestuur of de politiek voorspellen.

Blz. 140. Net als mijn moeder hebben onze leerlingen veelal enige vorm van 'beperking', maar buiten dat: ze hebben vooral vele talenten. Elke dag dat ik dit werk mag uitoefenen, realiseer ik me dat mijn leven mij heeft geleid tot deze prachtige plek.

Vuilnisman leek hem als kind wel wat. Of archeoloog. Het liefst van al wilde hij dominee worden. Omdat hij zich een boodschapper met een opdracht voelt: de wereld een stukje beter maken. Daarom stuurt hij opiniestukken naar de krant en plaatst hij zijn mening op nieuwssites. Dat muziekonderwijs essentieel is voor de ontwikkeling van weerbare, solidaire burgers. Dat Jesse Klaver stiekem een christendemocraat is. En dat Piet niet zwart, maar er voor iedereen zou moeten zijn.

Chocoprins

Zijn creatie als Chocoprins in drie Limburgse carnavalsoptochten was dus geen zoenoffer aan lelieblank Nederland. Carnaval draait om zelfspot en zelfrelativering. Aan Chocoprins zal hij tot zijn laatste snik herinnerd worden, maar spijt heeft hij niet. Hij zocht naamsbekendheid voor zijn campagne om voor het CDA in Provinciale Staten te komen. Van Nieuwsuur tot PowNed vlogen ze eropaf. Toch viel het aantal voorkeurstemmen tegen. Als buitenstaander kom je er in Limburg niet gauw tussen. In Tilburg zijn de straten kleurrijker.

Volledig scherm
Dave Ensberg-Kleijkers als Chocoprins © Dave Ensberg-Kleijkers

Blz. 112. Laten we samen voorkomen dat jongeren kunnen vluchten in negativiteit door ze te omarmen met positiviteit. Laten we hun perspectieven geven op een mooie toekomst die aansluit bij hun eigen dromen. En hoe soft dit wellicht ook klinkt, het is altijd liefde die haat overwint.

Koos was zijn reddingsboei. Een bebaarde, lekker linkse welzijnswerker die hem na de dood van zijn moeder belde en vroeg hoe het met hem ging. Slecht! Of hij dan zin had een hapje te komen eten. Daarna mocht hij zelfs een kamer bij Koos en zijn vrouw in huis huren. Hij gunt alle kinderen op zijn scholen een Koos. Een leraar die een stapje extra wil zetten. Alleen red je het niet. Zo zelfverzekerd is hij zelf ook helemaal niet. Hij geeft zich met dit boek bloot, maar is bang voor de commentaren. Hoe zullen ze het vinden dat zo'n jonge, donkere onderwijsbestuurder verkondigt dat Nederland 'alles behalve een multicultureel drama' is: de ondertitel van zijn boek. Hij, de CDA'er die geen christen zegt te zijn, maar multireligieus. Die zoveel inspiratiebronnen heeft en gelooft dat zijn wijsheid in vorige levens al is opgebouwd.

Mooier nog: dat Victorine en hij vóór dit leven al bij elkaar waren. Daarom zijn ze zielemaatjes: Ensberg én Kleijkers.

BD gebruikt je persoonsgegevens om deze reactie te kunnen plaatsen. Meer informatie vind je in ons privacy statement

Tilburg e.o.