Erik (22), Sanne (18) en Jasper (21) vertellen over hun depressie

DEN BOSCH - Als het leven je belazert, als het kil is en koud, als het wankelt onder je voeten, hoe houd je je dan staande? Hoe doe je dat als je jong bent, een kind nog? Drie jongeren vertellen over hun zware depressie, over hoe hard ze vochten om uit de somberte te komen. Over hoe zij de uitgang van de hel vonden.

Volledig scherm
Erik van Rooij kon het niet: schreeuwen, boos worden, het was hem veel te onveilig. © Dolph Cantrijn

Erik van Rooij (22) uit Tilburg kon het niet; schreeuwen, boos worden, het was hem veel te onveilig. Hij was veel te bang dat mensen zich dan van hem af zouden wenden. Dat gevoel van onveiligheid had hij als vijfjarige al opgedaan in het ziekenhuis waar hij meerdere keren lag voor blaasproblemen. 

Vooral gedurende de nachten daar was Erik bang, moederziel alleen in een veel te groot bed, met akelige apparatuur in een klinische kamer, die anders rook, waar geen licht aan was. Nachten zonder de geruststellende aanwezigheid van zijn ouders. Soms een week lang, soms twee weken. 

Die nachtelijke angsten gingen niet over, jaren later plaagden ze hem nog. Erik wilde daar niet aan denken, hij wilde niet vóelen, en vluchtte in fantasietjes, in dagdromen, in obsessief gamen. ,,Ik stopte met school. Sliep helemaal niet meer. Tot die nacht dat de wanhoop me naar de keel vloog en ik voor de keuze stond: praten en hulp vragen of voor de trein springen. Gelukkig koos ik het eerste.”

Gruwelijk ingewikkeld

Jasper (op zijn verzoek noemen we alleen zijn voornaam) woont in Eindhoven, hij is 21 en groeide op in een gods-grú-we-lijk ingewikkelde gezinssituatie. Zijn vader overleed een aantal maanden geleden, maar Jasper raakte hem al lang daarvoor kwijt. Zijn pa leed aan de ziekte van Parkinson, en kon er daarom niet voor hem zijn. Zijn moeder worstelt met een bipolaire stoornis. Stemmingswisselingen, psychoses, zelfmoordpogingen.

Jasper kon het allemaal niet aan en vluchtte in verslavingen. ,,Drugs werden mijn oplossing om met de problemen thuis om te gaan. Inmiddels heb ik geleerd dat dit de oplossing niet is. Dat ik hulp nodig had en hoop op een betere toekomst.”

Tekst loopt door onder de poll.

poll

Depressiviteit is een probleem waar meer aandacht aan besteed moet worden

Depressiviteit is een probleem waar meer aandacht aan besteed moet worden

  • Eens (93%)
  • Oneens (7%)
1083 stemmen

Angstig

Sanne (op haar verzoek noemen we alleen haar voornaam) woont in een dorp onder de rook van Nijmegen, ze is 18. Ze was een angstig kind, en dat werd alsmaar erger. Ze deelde haar angsten met niemand, daardoor groeiden ze in haar hoofd. De bangigheid nam stukje bij beetje haar leven over, nam bezit van háár. Totdat ze niemand meer was, weggevaagd, uitgegumd. Uiteindelijk kampte Sanne met paniekaanvallen, uitzichtloze somberheid en een sluimerende doodswens.

Totdat ze besloot dat ze wilde léven, maar dan anders. En dat is gelukt, want tegenwoordig heeft ze een ‘superleuk’ leven. Terugkijkend zegt ze: ,,Ik denk dat ik als klein meisje falen heb gekoppeld aan angst. Als ik stout was, werd ik in de garage gezet. Daar was het donker en koud, ik vond het er dóódeng.”

Lees zaterdag 13 januari in het Brabants Dagblad de complete interviews met Jasper, Sanne en Erik.

In samenwerking met indebuurt Tilburg

Tilburg e.o.