Volledig scherm
Ronald Herregraven en Ellen Gerritsen. Foto William van der Voort/Cloakture

Geen borsten, toch glorieus

Zo 17 feb: Zit 'ie dan. Dikke glimlach op zijn gezicht, gitaar in de hand, het publiek in zich opnemend. Ronald Herregraven, de gastheer van No Boobs No Glory in de NWE Vorst. De dood nadert, maar fuck it, genieten. In het hier en nu. Van dit moment.

door Bas Vermeer

De bassist speelt met zijn band The Liszt, tijdens het benefiet No Boobs No Glory, opgezet door stichting No Guts No Glory. De feestlocatie is gratis ter beschikking gesteld, de bands die optreden doen dat zonder vergoeding.

Herregraven, een vriend van No Guts No Glory (geen begunstigde), is het middelpunt en de aanleiding. De naam van het feest komt van de voor Herregraven opgerichte Facebook-pagina, waar vrouwen hun decolletés laten zien. Ontstaan als grap, soort van pleister op de wonde (zie hier).

Toch blijft het bevreemdend: op een feest staan in de naam van iemand die zal overlijden aan kanker. Drank vloeit, bands treden op, mensen lopen rond met plastic bakjes vol chili. "Simone, ooh alsjeblieehieft, ik ben verlieeefd", klinkt het uit de kelen van The Kik.

Hoe mooi kan een feest zijn, met zo'n zwart randje?

Heel mooi.

Het is de manier van Herregraven. Of beter, in zijn woorden: "Bij een tweedehands auto gaat het niet om hoe oud die is, maar hoeveel kilometer er op de teller staat." Bij hem werd in februari 2010 kanker geconstateerd, uitzaaiingen in de lever. Van het onbehandelbare soort.

Hoe spring je daar mee om? Door verhalen te schrijven vol gitzwarte humor. Door als Chinees verkleedt te gaan met carnaval, omdat je door de ziekte toch al geel ziet. Door een feest op te zetten voor mensen die nog wel geholpen kunnen worden: No Boobs No Glory.

Al zijn de borsten op de avond non-existent. Goed ze zijn er wel, maar niet decadent of in het oog springend aanwezig (wat ook niet de bedoeling was). Binnen staat een man of 200 mee te deinen op muziek, gesprekken voerend, drinkend. Geen borsten, toch glorieus.

Grappig ook hoe het werd opgezet. The Kik werd gevraagd, Green Lizard bood zelf aan om te komen spelen. Binnen iets meer dan een maand tijd werd alles (van dj's, bands tot loterij) geregeld via Facebook en Twitter, met frontvrouw Ellen Gerritsen aan de knoppen.

"Zelfs de helium in de ballonnen is via twitter geregeld", zegt iemand.

Ware woorden.

Bizar hoe zoiets grimmigs als kanker, zoveel goeds los kan maken.

Volledig scherm
The Liszt, Herregraven als tweede van rechts. Foto William van der Voort/Cloakture
Volledig scherm
Foto William van der Voort/Cloakture

Tilburg e.o.