Volledig scherm
Repetitie voor de voorstelling Waakhondje, waarin de dood voor kinderen bespreekbaar wordt gemaakt. © Sofie van den Krommenacker

Kindervoorstelling over de dood kan ook lichtvoetig zijn

CULTUUR IN DE REGIOHet Brabants Dagblad belicht in deze rubriek bijzondere culturele evenementen in de nabije toekomst. Vandaag: theatervoorstelling Waakhondje in theater Markant in Uden.

De dood is geen gemakkelijk, maar niet per se een zwaar onderwerp voor kinderen. Door de manier waarop we er vaak mee omgaan, of beter gezegd niet, wordt het dat dikwijls wél, vindt theaterproducente Sofie van den Krommenacker (50). In de theatervoorstelling Waakhondje, die zondag 19 mei in het Udense theater Markant in première gaat, probeert ze het onderwerp daarom bespreekbaar te maken. ,,Voor kinderen én ouders’’, vertelt ze. ,,En dat gaan we op een luchtige en lichtvoetige manier doen.’’

De voorstelling, geschreven door Peer Wittenbols, vertelt het verhaal van twee zusjes wiens vader is overleden. Aan hun moeder hebben ze niet zoveel, die ligt vooral in bed, verdrietig te zijn. De zusjes voeden zichzelf op en blijven vooral binnen, want daar is het veilig. Hun leven komt op zijn kop te staan wanneer de buurjongen op een dag langskomt, met het verzoek om zijn spreekbeurt over de dood te mogen houden. Een hond, zoals de titel doet vermoeden, komt niet eens in het stuk voor.

Blaffen en grommen

,,Het gaat ook niet over de waakhond zelf, maar over de thematiek en symboliek die erachter ligt’’, zegt de theatermaakster. ,,Een waakhond beschermt je en zorgt dat je je veilig voelt. De kinderen proberen hun moeder te beschermen, ze willen niet dat ze nog meer verdriet krijgt. En dus grommen en blaffen ze om buitenstaanders op afstand te houden. Terwijl wanneer ze in gesprek gaan over hun angsten, de confrontatie aangaan, het juist kan helpen en ondersteunen in de verwerking.’’

Van den Krommenacker vond dat er behoefte was aan een voorstelling over troost en verdriet. Daar rust nog steeds een taboe op vindt ze, en ouders zouden er maar moeilijk met hun kind over te spreken. ,,Ze denken vaak, onterecht, dat kinderen het heel ingewikkeld vinden. Maar het zijn meestal de ouders die met het onderwerp worstelen.’', zegt ze. ,,Terwijl wanneer je er open over bent, je kwetsbaarheden deelt, je er beter mee leert omgaan. Daar gaat het in de voorstelling over.’’

Vragen stellen

Volgens Van den Krommenacker helpt het om bij praten over thema’s als rouw in de breedste zin van het woord, dus ook bij het verlies van vriendschap of echtscheidingen, veel vragen te stellen. Dat gebeurt in de voorstelling ook. ,,Wanneer kinderen vragen waar hun overleden papa of opa naartoe is gegaan, is het goed om een wedervraag te stellen. ‘Waar denk jíj dat hij naartoe is gegaan?’

Vaak geven ze dan voor henzelf al het antwoord. Kinderen hebben dat goed in de gaten, beter dan wij allemaal denken.’’ Theater is volgens Van den Krommenacker de ideale manier om een dergelijk onderwerp onder de aandacht te brengen. ,,Theater draait om emotie en beleving, laten zien wat je voelt’’’, zegt ze. ,,De combinatie van vertellen en livemuziek werkt goed en ondersteunend. En het is niet alleen serieus, integendeel, het wordt ook een grappige voorstelling, waarbij het misschien duidelijk wordt dat je de angst om te praten over de dood wat dieper in de ogen moet kijken. Ook al weet je soms niet op welke manier dat moet, negeer het niet. Dat is erg belangrijk.’’

De Udense geeft de bezoekers van de voorstelling, of eigenlijk iedereen, nog één boodschap mee. ,,Het is belangrijk dat we niet vergeten om vooral in het nu te blijven leven. Het leven kan zo voorbij zijn, we moeten het moment koesteren.’’