Volledig scherm
© EPA

Phil Neville met zijn gestreken blouse en giletje

Verslaggevers Tim Reedijk en Daniël Dwarswaard volgen de voetbalsters van Oranje tijdens het WK in Frankrijk. Dagelijks schrijven ze een blog over wat hen opvalt en bezighoudt. Vandaag: de Engelse bondscoach Phil Neville.

Door Tim Reedijk

Ik betrapte mezelf er gisteren op dat ik een beetje zat te duimen voor Japan. Niet omdat ik een onwijze fan ben van pakweg Aya Sameshima, maar omdat een loting tussen de Oranjevrouwen en Engeland me zo leuk leek. Bij winst van Japan zou Engeland tweede zijn geworden in de poule en zouden de Leeuwinnen bij groepswinst tegen de ploeg van bondscoach Phil Neville loten.

Engeland won en dus is de kans op een Engeland – Nederland pas een eventueel scenario voor veel later in het toernooi. Wij verslaggevers zagen het wel zitten, even in het spoor van Neville. Want dat is toch wel de opmerkelijkste bondscoach van dit toernooi. Phil Neville, 500+ wedstrijden in de Premier League en 59 interlands, onderdeel van de The Class of ‘92 met dat heerlijke elftal van Manchester United van toen, nu langs de lijn in een keurig gestreken blouse met een stropdas en een giletje erover.

Over Neville bestaat dit toernooi geen discussie: drie gespeeld, drie gewonnen. En het tempo lag gisteren beduidend hoger dan in het gros van de WK-wedstrijden, inclusief die van de voetbalsters van Oranje. Maar de aanstelling van Neville in januari 2018 was niet zomaar een uitgemaakte zaak. Een dag later kopte BBC letterlijk: hoe kan iemand zonder ervaring als manager Engeland leiden? Ervaring had hij vooral als assistent, met als meest in het oog springende klus Valencia met zijn broer Gary. Na zestien wedstrijden en slechts drie overwinningen werden de broers terug naar Engeland gestuurd.

Met name in het Engelse vrouwenvoetbal was er wel wat kritiek. Ex-international Katie Chapman vroeg zich af of er geen coaches waren die wat meer ervaring hebben met vrouwenvoetbal op zich. Of: überhaupt meer ervaring als manager. Door de aanstelling van Neville voelden ook meerdere actiegroepen als Women in Sport zich genoodzaakt te reageren. De strekking van al hun verhalen: het is verwerpelijk om iemand zonder ervaring als coach én zonder ervaring in het vrouwenvoetbal aan te stellen vanwege zijn naam in het mannenvoetbal. Bovendien zit Neville daarmee getalenteerde vrouwencoaches, een significant kleinere groep dan mannelijke trainers, in de weg.

Maar die kritieken hoor je niet meer, nu Engeland en Neville het WK naar behoren zijn begonnen en één van de favorieten voor de eindzege zijn. En dan doemt ontegenzeggelijk de grote vraag weer op. Is football coming home?

Volledig scherm
Phil Neville in zijn tijd bij Manchester United. © BSR Agency